Sawanna

[Kora]

*Zobaczyła brata i uspokoiła się* Jak Hale? *spytała zachrypniętym głosem na powitanie*

[Humphrey]

Dopiero się przebudziłem, chyba u niej ok.

[Hale]

*Usiadła gdzieś z dala od jaskini. Nie potrafiła przeboleć tylu śmierci i w tego białego lwa...*

[Humphrey]

*popatrzył czy nie ma gdzieś Hale, dostrzegł pewny cień. Nie chciał jej przeszkadzać*

[Hale]

*uderzyła łbem w glebe mając nadzieję, że się obudzi i wszystko będzie tak jak było*

[Humphrey]

*położył się niedaleko i myślał jak naprawić błąd, wstał i udał się w miejsce gdzie był grób Miki*

[Hale]

*nic nie pomogło. Syknęła, w końcu zrobiła to, popłakała się, a tak długo próbowała tą potrzebne odrzucić od siebie*

[Humphrey]

*przybył nad grób Miki, po jej gronie spłynęły jego łzy*
Mika... ja nie daję rady.... jestem za slaby...

[Hale]

*otarła łzy łapą, uznając, że to i tak nic nie da. Musiała być dzielna. Wstała otrzepała się i pewnym krokiem ruszyła w stronę Lwiej Skały*
//zt//

[Humphrey]

*nagle materializowała się Mika*
M: Humphrey, weź się w garść i pomoż mojej córce wrócić na zaszczytne jej miejsce, zrób to!
Mika ale co je mam zrobić?
M: Jeśli ona nie zdoła obalić Satry Ty to zrobisz a potem oddasz jej tron.
Dobrze *Humphrey odwrócił się i podążył w kierunku LS*
//Zt wiem że nie mogę pisać w LS ale będę przy Hale jakby co//

[Kora]

*leżała jeszcze przez chwilę w jaskini, z ochotą płaczu. Była cała obolała. W końcu podniosła się i powoli zaczęła iść ku Pustkowiom.*

[Humphrey]

*nagle pojawiła się przed nią Mika*
M: Witaj siostro

[Kora]

*uniosła z trudem głowę* M..Mika? *jej zmęczony wzrok roziskrzył się nieco*

[Humphrey]

M: Tak siostro, dawno się nie widziałyśmy *podała jej naczynie w którym jest woda* wypij, jesteś zmęczona

[Kora]

*wypiła trochę i spojrzała na Mikę przepraszająco* Przepraszam, nie umiałam Wam pomóc... Zawsze byłam tylko kolejną głową do wykarmienia..

[Humphrey]

M: *pogłaskała Korę po głowie* Nie prawda, byłaś i jesteś jedną z nas. Dobrze wiem co masz w sercu. Byłam zawsze przy was i *zawiesiła głos* przy Ibilisie lecz on się strasznie zmienił przez tego demona

[Kora]

D..demona? *spojrzała zdziwiona* Ja...wiem, ze coś się dzieje czasem z Humpem... Ib miał podobnie?

[Humphrey]

M: Nie, ponieważ to dotyka wszystkich czarnych. On nienawidzi naszej rodziny i chce ją zniszczyć. onflikt Iba i Humphreya był idealny do ataku.

[Kora]

Cz.. Czarnych? *była zdezorientowana* Chodzi o kolor futra? Mika, dlaczego jakiś demon się do nas przyczepił? Proszę jak mogę pomóc rodzinie?

[Humphrey]

M: Nie wiem tego, ale on wykorzystywał wygnańców by potem ich zabić. Humphrey od początku był przygotowywany by go zabić lecz niestety on go omamil i miał zabić Iba na szczescie nie zrobil tego.

[Kora]

Ten biały..*mruknęła* Słyszałam z powieści Humpa, że on nienawidził Lwioziemców i zrobił z niego maszynę do zabijania... A on go zabił.... Czy ten biały chciał zabić jeszcze Humpa? Bo był czarny?

[Humphrey]

M: Humphrey miał być maszyną do zabijania, miał zabić was wszystkich, nie tylko Lwio Ziemców by potem zginać z ręki białego a on władałby nie tylko całą Sawanną ale całym Światem.

[Kora]

To.. to jakiś potwór *wyszeptała przerażona i zwróciła się do Miki* Hump nigdy nie będzie maszyną do zabijania! Wierzę w niego, bo jest moim bratem. Od kiedy Go odnalazłam, podzieliłam jego marzenie. Pokój i życie bez wojen. Ale póki ten kretyński podział na Wygnańców, Lwioziemców i Wyzwoleńców istnieje, to ja... czuję się Wygnańcem. *popatrzyła na nią szczerym spojrzeniem* Nie jestem już małym, bezradnym lwiątkiem. Kocham Humpa, Shav, Hale i wszystkich moich przyjaciół. Kocham Ciebie i wiecznie za tobą tęsknię... Ale na razie... pozdrów ode mnie Iba.

[Humphrey]

*popatrzyła na Korę smutno* Nie jesteś już mała, stajesz się dorosła i dokonujesz wyborów. Wierzę że dacie radę z tym potworem.

[Kora]

Nie martw się. *uśmiechnęła się* Polataj sobie na chmurkach z Ibem, a my się wszystkim zajmiemy. Wierz w nas. To wystarczy.. Nie będę już nadużywać twego spoczynku Mika... Cieszę się, że mogłam Cię ujrzeć po tak długom czasie. *opadła na ziemię mdlejąc. Czuła piekący ból w mięśniach i kończynach. Ostatnie co zobaczyła przed zemdleniem, to urodziwy pysk jej siostry*

[Humphrey]

*Mika zaniosła Korę do jaskini po czym zaopiekowała się nią*

[Kora]

//Nie wiedziałam, że dusze mogą się nami opiekować o_O//
*czuła podświadomie jakieś miłe, ciepłe uczucie. Jak kiedyś gdy była małym lwiątkiem*

[Humphrey]

*napoiła ją oraz nakarmiła po czym zaśpiewała kołysankę przytulając ją*

[Kora]

*Słyszała gdzieś cudowną, uspokajającą kołysankę, tak bardzo ukrytą pod gorzkimi wspomnieniami. Czas i to co się działo straciło znaczenie, gdy słyszała ten znajomy, piękny głos. Przytuliła się mimowolnie do Miki.*

[Humphrey]

// nagle Mika zmieniła się w potwora i zjadła Korę nie no żartxDDDD///
*przytuliła siostrę* obiecuję żę bedzie dobrze