Sawanna

[Mateso]

Ha...za to was lubię, macie niezwykły na Lwiej Ziemi charakter, wy wygnanki...na Lwiej Ziemi nie ma zbyt wielu lwic, i nie sądzę żeby, oprócz królowej ( Laz by mnie zabił gdybym o niej nie wspomniał ) mogły konkurować z wami...nie traktuj tego jak kolejny tekst którym lwy podrywają lwice, to fakt.

[Shavire]

- Może dlatego, że od razu zostałyby wygnane za niepokorność, arogancję i zbytnią wyniosłość wobec Waszej pary królewskiej?
* Zasugerowała, unosząc jedną brew do góry i dalej spoglądając na lwa*.
- A tak na Lwiej Ziemi są same opóźnione w rozwoju wazeliniary bez grosza charakteru. Nie dziwię się, że Mvuto wybrał na swoją połowicę jedną z nas, ale dziwię się tej lwicy, że wybrała na swego partnera Lwioziemca, ale to już jej sprawa. Ja w gusta się nie mieszam.
* Sapnęła, machnąwszy z nudów miękką kitą ogona*.

[Mateso]

O...więc nie przepadasz za lwioziemcami...*Sapnął i siadł na kamieniu*

[Shavire]

- A to takie dziwne?
* Zapytała, tłumiąc w sobie chęć na powiedzenie czegoś złośliwego*.

[Mateso]

Nieee, właściwie to ci się nie dziwię...

[Shavire]

- Czy to jest jakaś sztuczka?
* Spytała, spoglądając nań podejrzliwie. Ciągle stała naprzeciwko lwa. Nie miała ochoty siadać w jego towarzystwie. Oczywiście nie dlatego, że się go bała, co to, to nie. Po prostu, taki miała kaprys i już *.

[Mateso]

*Zbliżył się do niej* Sztuczka? W jakim sensie?

[Shavire]

* Nie cofnęła się. Stała w miejscu niczym potężny głaz smagany przez wiatr, chcący go wyprowadzić z równowagi i sprawić, aby upadł porażony jego potęgą, ale ten uparcie stawiał opór. Nie ruszał się z miejsca, gardząc niewidzialną siłą *.
- Zgadzasz się ze mną, to wyjątkowo dziwne i podejrzane jak na Lwioziemca.
* Rzuciła oschle, wpatrując się w niego nieufnie*.

[Mateso]

*Zaśmiał się* Dziwne? Podejrzane? Haha, możesz być spokojna, daję słowo lwioziemca że nie planuję żadnej zasadzki. *Stanął jeszcze bliżej lwicy wpatrując się ciekawsko w jej oczy*

[Shavire]

- Twoje słowo nic dla mnie nie znaczy.
* Odparła cierpko, patrząc wyzywającym wzrokiem w jego oczy*.

[Mateso]

No fakt...co ma znaczyć słowo lwioziemca dla wygnanki...skoro twierdzisz że zastawiłem na ciebie pułapkę, to najlepszym potwierdzeniem moich słów będzie chyba moje odejście...do zobaczenia Shavire *Odwrócił się do niej plecami i zaczął iść na przód*
//jeszcze nie z.w//

[Shavire]

- Dziwi mnie jedynie Twoje zachowanie.
* Sapnęła, nie spuszczając go z oczu*.
- Nie jest stosowne odwracanie się tyłem do Wygnańca, nie uczono Was?
* Spojrzała na niego z ukosa. Na jej łapach i grzbiecie można było dojrzeć słabe napięcie mięśni*.

[Mateso]

*Zaśmiał się pod nosem* Chcesz mnie zabić? Cóż, jeśli chcesz to chyba nic nie staje ci na przeszkodzie, jesteśmy tu sami, a ty walczysz dużo lepiej ode mnie

[Shavire]

- Nie widziałeś mnie w walce, więc tego nie możesz wiedzieć.
* Rzekła, a jej ciało delikatnie drgnęło ku przodowi*.
- Musisz być jednym z lepszych wojowników na Lwiej Ziemi, inaczej ten słaby Lazareth nie wybrałby Cię na swojego ochroniarza...
* Rzuciła niemrawo, pilnie się mu przypatrując*.

[Mateso]

Cóż, po pierwsze widać po tobie że dobrze walczysz, po drugie słyszałem kilka opowieści na Lwiej Ziemi o tobie i twoich...dokonaniach. Walczyłaś już nie raz. *Powiedział nie odwracając się* A Szefem Ochrony zostałem dlatego że pomagałem i pomagam królowi, i także dlatego bo go o to poprosiłem. *Uśmiechnął się do swoich myśli*

[Shavire]

- To miłe, że na Lwiej Ziemi opowiadają o mnie tak znamienite historie.
* Rzekła z nutą ironii w głosie*.
- Tak czy owak, Lazareth nie wybrałby Cię, gdyby nie miał pewności, że jesteś dobrym wojownikiem, chyba że jest aż taki głupi, co tchórzliwy.
* Wycedziła z jadowitym uśmiechem na pysku*.
- Albo stawia na Twój wygląd.
* Dodała po krótkiej chwili*.

[Mateso]

*Podniósł głowę lekko zdziwiony jej ostatnimi słowami, odwrócił się przodem do niej * Podobam ci się...?

[Shavire]

* Już miała bezczelnie parsknąć. Gryzące i zgryźliwe słowa same cisnęły jej się całym rojem na usta. Już miała je otworzyć, kiedy nagle doznała olśnienia. Stłumiła w sobie jadowite zdania i przybrała czarującą maskę łagodności w postaci szczodrego, ciepłego uśmiechu*.
- Może tak, może nie.
* Posłała mu lekki figlarny uśmiech, po czym odwróciła się, machnąwszy zachęcająco ogonem*.

[Mateso]

*Zamrugał trochę zdziwiony, lecz wkrótce opamiętał się i ruszył za lwicą*

[Shavire]

* Idąc przed siebie, spoglądnęła kątem oka w tył. Lew szedł za nią. Poczuła, że na pysku formuje się jej tryumfalny uśmiech. Udało się. Zaczątek planu wypalił. Teraz tylko umiejętnie trzeba tę grę rozegrać. Z tą myślą parła naprzód. Raz po raz uśmiechała się przebiegle do siebie, czego lew nie mógł spostrzec, gdyż szedł kawałek za nią*.

[Mateso]

*Cały czas szedł za lwicą, zniecierpliwony patrząc na jej ogon* Tak w ogóle to gdzie idziemy...?

[Shavire]

- Zobaczysz...
* Mruknęła cicho, odwróciwszy trzy czwarte swego łba w stronę lwa i posyłając mu tajemniczy uśmiech, a następnie znów lokując go w poprzedniej pozycji*.

[Mateso]

*Zagryzł wargi niemogąc już doczekać się miejsca do którego szli, był tak samo ciekawy tego miejsca jak tego co go tam czeka*

[Shavire]

* Była spokojna. Niebywale spokojna. Idąc, w pewnych odstępach czasu, rzucała do tyłu ukradkowe spojrzenia, wkrótce jednak zaprzestała tych praktyk. Wiedziała, że lew pójdzie już za nią wszędzie. Łatwo poszło. Przeszło jej przez myśl. Poczuła swego rodzaju uczucie dumy z siebie, jak wtedy, kiedy na pierwszym polowania upolowała dorodną, młodą zebrę. Wspomnienia napłynęły jej do głowy. Otrząsnęła się z nich i odpędziła, jak odpędza się natarczywe muchy. Teraz jedynie pozostaje odpowiednio przeprać mózg tego naiwnego lwa, a wtedy będzie mogła zadziałać*.
- Jesteśmy...
* Powiedziała, lekko się uśmiechając. Zaprowadziła go w odosobnione miejsce na sawannie. Tereny te były jakby bardziej obfite w roślinność. Rosły tu małe skupiska akacji, a trawa wydawała się wyższa niż na innych obszarach. Niedaleko nich przepływała bystra, lustrzana rzeczka*.
- Jesteśmy w miejscu, do którego drogę znam tylko ja.
* Rzekła, machnąwszy ponownie ogonem*.
- Noo, to opowiedz mi coś o sobie.
* Zaproponowała kuszącym głosem, kładąc się na niewielkim skupisku skał. Chyba jedynym w okolicy*.

// A jak mi tu któreś przylezie i napisze, że nas obserwuje, to poczuje siłę mojego szczodrego gniewu. //

[Mateso]

*Zamruczał cicho i położył się możliwie najbliżej lwicy, miał słabość do tego jak machała ogonem, kamienie były przyjemnie ciepłe* Co tu dużo o mnie mówić...mieszkam na Lwiej Ziemi, jestem żołnierzem i szefem ochrony Jego Wysokości, nie mam rodziny, a przynajmniej jej nie znam...lepiej Ty opowiedz coś o sobie...

[Shavire]

* Westchnęła cicho, nie lubiła mówić o sobie ani swojej przeszłości, a już na pewno nie dopiero poznanym lwom, aczkolwiek mogła by go zrazić, gdyby skusiła się na złośliwą odpowiedź, a wtedy plan wziąłby, jak to mówią, w łeb *.
- Jestem zwykłym szarym Wygnańcem, nie ma co o mnie rozprawiać.
* Mruknęła, poprawiwszy nieco pozycję przednich łap. Teraz prawa kończyna spoczywała wygodnie na lewym przedramieniu. Czarna wprawiała już tylko w ruch czarną kitę ogona, która raz po raz uderzała bezboleśnie o kamienną posadzkę*.
- Zapewne życie na Lwiej Ziemi należy do przyjemnych, zgadłam?
* Zagadnęła, coby odwrócić tor rozmowy od jej osoby*.

[Mateso]

Nie brakuje nam jedzenia, ani wody, faktycznie kiedyś życie na Lwiej Ziemi było bardzo przyjemne, ale teraz nie brakuje nam wrogów...a jest nas mało. Król zorganizował posiłki z gepardów i lampartów, ale...brakuje jeszcze lwic...

[Shavire]

- Wszystkie od Was uciekły? Może nie mają jeszcze do końca postradanych rozumów, jak myślałam?
* Zaśmiała się pod nosem*.
- A jak Wasze znajomości z Wyzwoleńcami się układają, hm?
* Zilustrowała go czujnym spojrzeniem, na jej pysku zamajaczył miły, jak na nią, uśmiech*.

[Mateso]

*Odwzajemnił uśmiech* Wyzwoleńcy...wiesz, oni tam zawsze zachowywują neutralność. Ogólnie nasza sytuacja zbyt kolorowo nie wygląda...gdyby nie król nasze wojsko prawie by nie istniało...a i tak względem was mielibyśmy małe szanse

[Shavire]

* Wybornie, a więc Wyzwoleńcy nie będą nam przeszkadzać. Pomyślała w duchu. Choć podchodziła sceptycznie, co do reszty wypowiedzi lwa, albowiem śmiała wątpić w jego szczerość, to akurat w te słowa uwierzyła*.
- Więc, Mateso, sądzisz, że przy ewentualnej wojnie, zmietlibyśmy Was z powierzchni Ziemi, tak?