Opuszczona Wioska

[Mirembe]

*Westchnęła* Ty nic nie rozumiesz. To, że chciałam go zaatakować, to moja wina przyznaję się. Ale to, że widziałam was u ZłoZiemców, to wina moich rodziców. Przez że przez całe moje życie * Zaczęła szybciej grzebać w ziemi a do jej oczu napłynęły łzy* szukałam stada, które mnie przyjmie, dlatego, że oni mnie zostawili pod baobabem jak byłam mała. *Ostatnie zdanie powiedziała z zaciśniętymi zębami*

[Hassira]

*Gdyby w tym momencie lwicy nie otaczała dwójka Lwioziemców, to Hassira autentycznie wybuchnęłaby gromkim śmiechem. I rechotałaby tak do momentu, w którym nie dostałaby bolesnych konwulsji. Tak, takie właśnie wrażenie wywarła na niej łzawa historia Uzuri, jednak ciągle bacząc na swoją sytuację, szara zachowała kamienną powagę*.
- Wiem, co czujesz.
*Uśmiechnęła się do niej współczująco*.

[Mirembe]

*Spojrzała na nią z nadzieją* Naprawdę? Wiesz jak to jest być wyrzucanym z każdego stada, do którego zajrzysz?

[Hassira]

- A myślisz, że dlaczego ja i Sirius pozostajemy ciągle samotnikami? Nikt nie zaufa cudzoziemcom, zwłaszcza, jeśli wyglądają tak jak my... Ale trzeba sobie w życiu radzić, czyż nie?
*Zdobyła się na ułamek wesołości*.

[Mirembe]

A masz jakąś wzruszającą historię w zanadrzu? Ja tak sie dostałam.

[Hassira]

*Skrzywiła się*.
- Nie jestem fanką łez wylewanych przez widownię. Poza tym, nie lubię o sobie opowiadać.
*Odparła, uderzając ogonem o glebę, wzniecając tym samym w górę chmurę brudnego kurzu*.

[Mirembe]

Ach, nie wiem jak ci poradzić. * Zapomniała o dołku, który przed chwilą wykopała i weszła w niego łapą. Spojrzała na to zdarzenie* W ogóle jestem fajtłapą.

[Hassira]

- Masz wyjątkowo niskie poczucie własnej wartości. Trochę więcej wiary w siebie.
*Uśmiechnęła się nieznacznie do Uzuri*.

[Mirembe]

* Podskoczyła, żeby z pełnym efektem rozpłaszczyć sie na ziemi* Umiem tylko walczyć i polować,żadnego specjalnego talentu. No, oprócz straszenia lwów moimi oczami.

[Hassira]

- Och, daj spokój.
*Pokręciła łbem z politowaniem*.
- Z takim nastawieniem do niczego w życiu nie dojdziesz. Inne lwy z łatwością będą się Tobą wysługiwać, nie mając przy tym do Ciebie ni skrawka szacunku. Chcesz takiego losu?
*Spojrzała na nią surowo*.

[Mirembe]

* Wlepiła wzrok w ziemię* - Cóż będzie mi trudno być pomiataną, skoro jesteś trzecim lwem jakiego znam.

[Hassira]

- Wszystko może się diametralnie zmienić, czyż nie?
*Rzuciła posępnie*.

[Ibilis II]

Rany... czy ten świat musi być taki niesprawiedliwy?

[Mirembe]

Nie wiem, nie pytaj się mnie, ja sie u małpy wychowałam

[Hassira]

- Sprawiedliwość? Nie słyszałam o niej.
*Potrząsnęła dynamicznie łbem*.
- Taki jest już ten świat. Ale czym się tu przejmować? Kiedyś i tak pójdziemy w piach.

[Mirembe]

ech... trzeba będzie zaprowadzić tu porządek...

[Ibilis II]

Tia... tylko nie będzie to raczej łatwe...

[Mirembe]

Oprowadzicie mnie po okolicy? Nie znam tu żadnego miejsca.

[Hassira]

*Spojrzała z uśmiechem na Ibilisa*.
- W sumie nie mamy nic innego do roboty, prawda?

[Mirembe]

To idziemy? Chodź, może zaczniemy od jakiegoś ciekawego miejsca....
//zt//

[Hassira]

- A podobno, to my mieliśmy cię oprowadzać po okolicy.
*Uśmiechnęła się, ruszając za lwicą*.
- Chodź, Ibilisie!

//zt//

[Ibilis II]

*Ruszył na samym końcu podziwiając krajobrazy*
//zt//

[Mirembe]

*Zahaczyła o to miejsce idąc na Lwią Ziemię. Lubiła tu siedzieć, rozmyślać....*

[Tevire]

* Przylazła - dosłownie - lub przywlokła się - jak wolisz, niby cień za zielonooką samicą z Lwiej Ziemi. Chichocząc złościwie, usiadła, a w jej głowie zawirowały historie opowiadanie przez matkę - dzieje Wielkiego Mufasy i jego syn Simby ; historie o Kiarze i Kovu oraz ich potomkach ; życie Shavire ( która objawiła jej się we śnie ) ; Cudowne opowieści o Sarai i jej partnerze, białym lwie zwanym Ombre oraz ich czwórki dzieci oraz opowiadania o życiu matki naszej brązowej bohaterki. *

[Mirembe]

*ze złością spojrzała na ranę* -Ashgaan...*prychnęła*

[Tevire]

Ni mniej, ni więcej, Ashgaan to stado bezwzględne, stado śmierci i krwi, bólu, cierpienia i męczarni * Powiedziała powoli lwica, uśmiechając się zagadkowo. *

[Mirembe]

Ty....*Wstała z mgnieniu oka, dopiero teraz zauważając Złoziemkę. Wysunęła pazury i obnażyła kły* Czego tu chcesz? Znowu ma dojść do walki? A może tym razem tylko jedna wyjdzie z tego cało?

[Tevire]

* Ziewnęła. * Jak ci zależy ... Ja bynajmniej nie jesteś zainteresowana walką, a oświeceniem cię, Lwoziemko. Jakbyś nie zauważyła był to test z którego wyszłaś cało, mimo, że radziłaś sobie całkiem dobrze. Jak zwą się twa matka i twójże ojciec ? Jeśli byli Złoziemcami, z rozkoszą cię przyjmiemy i - och, jeśli to konieczne - mogę cię przeprosić i poćwiczyć walkę - niewielkie brakuje ci do perfekcji. * Zamruczała. *

[Mirembe]

*była odrobinkę udobruchana słysząc, że świetnie walczy. Jednak nadal była zła na Tevire.* To pytanie możesz zadać tylko swojemu stadu. Moi rodzice porzucili mnie pod wielkim baobabem kiedy byłam mała. Nic nie pamiętam z tego, co mogło się dziać wcześniej. Ale podejrzewam że byli w Ashgaan, przecież to stado słynie z okrucieństwa, nieprawdaż? *Wyszczerzyła zęby w paskudnym uśmiechu*

[Tevire]

A czemóż to cię porzucili ? * W jej głowie coś zaświtało. * Jak mieli na imię ? Powiedź, jak mieli na imię ! * Wybałuszyła oczy. *