Upendi

[Hassira]

- Mój świat to idealna mieszanka chaosu, cierpienia i mroku. Nie ma w nim miejsca na słabe, destrukcyjne dla charakteru cechy. A twoja ,,sympatia" jest właśnie jedną z takich cech.
*Mruknęła, przeciągając się na gałęzi*.

[Tevire]

Twa mądrość mnie przerasta. * Rzuciła z rozbawieniem. * Szkoda. * Powiedziała nieco ciszej. * Szkoda.

[Hassira]

*Skrzyżowała łapy, spoglądając bacznie na Tevire*.
- Rozumiem, że ty wręcz obfitujesz w sympatię, miłość i inne tego typu...rzeczy?
*Uśmiechnęła się sceptycznie, bijąc ogonem o jedną z cieńszych gałęzi drzewa*.

[Tevire]

W to pierwsze być może, gardzę jednak płcią przeciwną. * Przyznała. *

[Hassira]

- Z tego, co zaobserwowałam, płeć przeciwna jednak nie gardzi tobą.
*Rzuciła z przekąsem, zerknąwszy przelotem ku Kane'owi*.

[Tevire]

Niestety * Przyznała, po czym przymknęła oczy i prawie od razu zasnęła. *

[Kane]

*Kane pokiwał głową, aż kość mu trzasnęła.*
-Cóż, zlocik rodzinny, to może nie będę wam przeszkadzać.
*Po czym odwrócił się i odszedł kawałek dalej kładąc swoje cielsko na twardym kamieniu.*

[Hassira]

- Od jak dawna jesteś w stadzie? Nie widziałam Cię wcześniej.
*Rzuciła niby od niechcenia, spoglądając w stronę Kane'a*.

[Kane]

-Od dłuższego czasu...
*Powiedział lekko od niechcenia, spoglądając na lwicę swoimi oczami, które zmieniły się na zielone.*
-Ale ogólnie dużo podróżuje, więc mogłaś mnie nie widzieć.
*Dodał*

[Hassira]

- Nieistotne.
*Mruknęła, poruszywszy nieznacznie końcówką ogona. Kładąc wygodnie łeb na przednich łapach i przymykając lekko ślepia, wsłuchała się w cudowną ciszę panującą wokoło. Delikatny wiatr poruszał z pasją zielonym ulistnieniem drzewa, wywołując przy tym przyjemny dla ucha szelest. Cóż za uroczy błogostan*.

[Kane]

*Kane wsłuchał się w piękną ciszę, patrząc na piękne widoki. Uwielbiał po prostu ciszę i spokój.*

[Hassira]

*Wdychała z pasją świeże powietrze, nasycone zapachem rozmaitych gatunków kwiatów i owoców. Mimo że Hassira lubowała się w niczym niezmąconej ciszy, to stokroć wolała odgłosy z pola walki. Jęki i krzyki ofiar były melodią dla jej uszu. A widok sączącej się z ciał krwi był iście fantazyjnym widokiem*.

[Kane]

*Kane leniwie ziewnął, po czym zerwał się i podszedł do chłodnej, świeżej wody, którą zaczął pić duszkiem.*

[Hassira]

*Kłapnęła z irytacją zębami, odczuwając nieprzyjemne skurcze w żołądku - wyraźny znak, że to najwyższa pora na polowanie. Wstała z ociąganiem ze swojego leża i z gałęzi drzewa zaczęła wypatrywać potencjalnej ofiary*.

[Sirius]

*Przyszedł tu pomrukując rozmaite i nie nadające się do powtórzenia słowa pod nosem roztrącając krzaki i inną miejscową roślinność zagradzającą mu drogę do wodopoju nie zważając na lwy i lwice które są były tu oprócz niego.* Szlag by to wszystko... *Powiedział wycierając łapą pysk mokry od zimnej wody.*

[Hassira]

*Zastrzygła z zaciekawieniem uchem, słysząc groźne i nieprzyjazne pomruki dochodzące z dołu. Chęć polowania i zaspokojenia głodu błyskawicznie ustąpiła chęci ujrzenia właściciela tejże słownej pikanterii. Z całą pewnością w konkursie na najbardziej okazałą, bluźnierczą wiązankę zająłby pierwsze miejsce. A także drugie, trzecie, czwarte i do setnego włącznie. Sto pierwsze uzyskałaby banda gimnazjalnych dresów z osiedla, ale skoro w tych rejonach nie ma ani osiedla, ani tym bardziej dresów, to i również to miejsce przypadłoby w udziale wspomnianemu wyżej autorowi-zwycięzcy. Szara lwica z zainteresowaniem obróciła łeb w stronę, z której dochodziły te wątpliwie kulturalne odgłosy i ku swemu niemałemu wewnętrznemu zdziwieniu, dostrzegła swego brata, jakże niezadowolonego z życia i dającemu temu wyraźny upust. Hassira pokiwała z dezaprobatą łbem. Skąd on zna takie słowa?*

[Sirius]

*Lew uderzył pazurami o kamień wywołując falę niegroźnych dla otoczenia iskier, po czym przystąpił do regularnego ostrzenia pazurów.*

[Hassira]

- Co za pierdoła.
*Pomyślała Hassira, obserwując z uwagą działania brata, które bynajmniej nie przypadły jej do gustu. Przecież to był jawny przejaw wandalizmu! On niszczył kamień! Kamień, który mógłby zostać pomnikiem przyrody, ale który już nim nigdy nie zostanie, gdyż jego szansę zniweczył jej własny brat. Cóż za wstyd. Zobaczysz, skurczybyku, ekolodzy się za ciebie wezmą *.
- Masz minę, jakby cię banda wściekłych os pożądliła w zad.
*Wypaliła w końcu, kładąc się na powrót na swojej gałęzi*.

[Sirius]

Nic ci do tego. *Odwarknął* Lepiej powiedz jak przygotowania do tego genialnego planu, mam ochotę kogoś zabić.

[Hassira]

*Sirius był wkurzony. Nie ulegało to już najmniejszej wątpliwości. Ach, te hormony. Miała szczere chęci uciszyć go jakąś celną ripostą, ale ostatecznie z jej pyska wydobył się jedynie pusty śmiech. Śmiech będący oznaką tego, że jego słowa nie zrobiły na niej żadnego wrażenia. Chciała pokazać mu w ten sposób, że nie jest godny choćby najmniejszej złośliwości z jej strony *.
- Jesteś na to za smarkaty.
*Wypaliła natychmiastowo. Oblicze jej ozdobił szyderczy uśmiech*.

[Sirius]

Śmiej się królowo mroku, pani zła i orędowniczko chaosu. *Przeciągnął się* Nie rozumiesz, potrzebuję tego...zacząłem odczuwać uczucia co jest ostatnią rzeczą jakiej bym pragnął, muszę wykrwawić kilku lwioziemców i znów zobojętnieć zanim będzie dla mnie za późno.

[Hassira]

- Masz rację, nie rozumiem.
*Wzruszyła bez emocjonalnie ramionami. Jej brat i uczucia? Cóż za interesująca i nieprawdopodobna wieść. Nie spodziewała się tego. Nie tak wcześnie. Szczerze powiedziawszy, już prędzej uwierzyłaby w istnienie różowego słonia o pięciu trąbach zakończonych dmuchawcami niż w to. Życie jednak zaskakuje*.
- Z takim podejściem roznieśliby cię po kilku minutach.
*Oceniła, mierząc go z góry chłodnym, wyniosłym wzrokiem*.
- Na ten czas poleciłabym ci coś innego.
*Uśmiechnęła się perfidnie*.

[Sirius]

*Odetchnął, jego siostra miała rację. Udało mu się z trudem stłumić wściekłość.* Co takiego ? *Powiedział już normalnym i używanym na codzień, spokojnym głosem z nutką arogancji, wyższości i szczyptą znudzenia w którym nadal jednak drgało coraz cichsze echo gniewu.*

[Hassira]

*Uśmiech na pysku Hassiry poszerzył się. Czekała tylko na tę odpowiedź. Lwica zręcznie zeskoczyła z drzewa i ruszyła w kierunku samca z wyciągniętymi pazurami, błyskającymi w świetle dnia. Przez chwilę napierała na niego, chcąc skłonić go do cofnięcia się, aż w końcu znudzona pchnęła go energicznie do tyłu, wprost w odmęty leniwie płynącej, zimnej wody*.
- To powinno skutecznie ostudzić twój gniew.
*Uśmiechnęła się szyderczo, siadając nad brzegiem rzeki i obserwując brata z widoczną w oczach satysfakcją*.

[Sirius]

*Wynurzył się wypluwając fontannę wody.* Tia...zdajesz sobie oczywiście sprawę że mi za to zapłacisz, prędzej czy później. *Powiedział, w jego głosie nie słychać już było ani śladu gniewu. Przemoczony wyszedł na brzeg. Po chwili zaśmiał się.* Dzięki. *Położył się na pobliskim kamieniu.* Nie tylko mnie ostudziłaś a i dałaś do myślenia.

[Hassira]

- Jeszcze zobaczymy.
*Uśmiechnęła się wyzywająco, spoglądając w jego stronę*.
- Do usług, drogi bracie.
*Rzekła z udawaną powagą w głosie, parodiując dworski ukłon*.
- Chcę, żebyś pozostał ze mną na tym świecie jeszcze przez dłuższy czas. Wbrew pozorom, jesteś jedną z nielicznych osób, których egzystencja i obecność nie działa mi na nerwy.
*Mruknęła cicho, gdy już podeszła bliżej niego. Wszak nie cały świat musi słyszeć jej rzadkie wyznania*.

[Sirius]

Nie martw się, lubię życie. Poza tym masz o mnie trochę za niskie mniemanie. *Uśmiechnął się podnosząc jedną brew w górę.* Tak...ja też cię lubię siostro.

[Hassira]

- Hmm... Tak uważasz?
*Lwica położyła się na trawie obok niego, zakładając automatycznie prawą przednią łapę na lewą*.
- Ten dzień doprawdy obfituje w wyznania.
*Pokiwała lekko łbem, uśmiechając się mimowolnie. Tym razem jednak jej uśmiech pozbawiony był szyderstw i wszelakiej demoniczności. W sumie można go było zaliczyć do rangi niemalże sympatycznego, co również należało do niezwykłej rzadkości*.

[Sirius]

Doprawdy ? *Powiedział wpatrując się w niebo* Zaledwie raz powiedzieliśmy sobie że się lubimy i tolerujemy, co w rodzeństwie jest na ogół normalne. Co prawda zbyt często sobie tego...hm...czy my w ogóle to kiedyś powiedzieliśmy ?

[Hassira]

*Zwęziła nieco oczy w geście zastanowienia*.
- Nie przypominam sobie.
*Powiedziała w końcu, spoglądając ukradkiem na Kane'a*.
- Ale widocznie taki już nasz urok. Nie jesteśmy pospolitym rodzeństwem.
*Machnęła energicznie ogonem, uderzając nim o kamień, na którym leżał Sirius*.