Lwia Skała

[Lazareth]

Shavire. *Stanął przed nią* Uspokój się, bo zrobisz coś czego możesz potem żałować.

[Shavire]

- Nie wtrącaj się w nieswoje sprawy.
*Warknęła ostrzegawczo do Lazaretha, obnażywszy złowrogo kły. Ten lew powinien już dawno pojąć, iż ona nie miewa nigdy wyrzutów sumienia*.
- Ustąp albo walcz.
*Zwróciła się do Ombre, zmrużywszy wściekle ślepia*.

[Lazareth]

Shav jesteś wściekła, ochłoń trochę. To twój syn.

[Sarai]

* Westchnęła. * Zabijmy się nawzajem i będzie spokój. * Spojrzała na białego samca ze złością. * A ty... kto cię prosił, żebyś mnie ratował?

[Ombre]

*Ombre spojrzał na matkę z pewnym zaskoczeniem w oczach*.
- Jeśli chcesz to rozstrzygnąć w taki sposób...
*Powiedział cicho, stając w pozycji bojowej. Zignorował lwioziemkę*.

[Shavire]

*Napięła wszystkie swoje mięśnie i przybrała pozycję atakującego. W mgnieniu oka skoczyła ku młodemu lwu z wyciągniętymi pazurami. Czy zawahała się go uderzyć? Ależ skąd. Ostre szpony rozorały Ombre skórę na policzku, tak że z rany poczęła się zaraz sączyć obficie krew. Mimo to mimika samca pozostała niewzruszona. Rozgorzała walka pomiędzy matką a synem, w której raz jedno było górą, raz drugie*.

[Ombre]

*Był nieco zaskoczony agresywną reakcją matki, choć po prawdzie właśnie takiego zachowania się po niej spodziewał. Zdradził. Wiedział o tym doskonale, ale bynajmniej nie miał przez to wyrzutów sumienia. Warknął ze złością, kiedy ponownie pazury matki dosięgły jego ciała, rozrywając je boleśnie. Sam też nie pozostawał dłużny. Atakował precyzyjnie, tak że parę razy udało mu się zranić Shavire do krwi. Wiedział to po wyrazie facjaty lwicy*.
- Opanuj się, matko.
*Warknął, wykonując udany unik przed uzbrojonymi łapami Czarnej*.

[Lazareth]

*Rzucił się na Shavire nie wysuwając pazurów, przygwoździł ją do ziemi.* Shavire ! Słyszysz mnie ?! Zabijesz swojego syna !

[Shavire]

*Z furią zwaliła lwa z siebie i zdzieliła go nieuzbrojoną łapą po pysku*.
- Nie wtrącaj się!
*Ryknęła, błyszcząc niebezpiecznie kłami w jego kierunku*.
- Sam do tego doprowadziłeś.
*Wysyczała do Ombre, porywając się ponownie w wir walki. Taniec rozgorzał na nowo*.

[Ombre]

*Lazareth się mylił. On się nie da zabić. Nie tak łatwo. Wymierzył matce siarczysty strzał w policzek*.
- Odpuść, żadne z nas nie wygra.
*Oznajmił, idąc po okręgu wraz z Shavire. Oba lwy były już wyraźnie zmęczone walką, ale jednakże ciągle do niej zdolne*.

[Shavire]

*Zaśmiała się z wyraźnym szyderstwem w głosie*.
- Przegrasz.
*Zawyrokowała grobowym głosem*.
- Wyraźnie to czujesz, prawda?
*Uśmiechnęła się demonicznie, zmrużywszy ślepia*.

[Ombre]

*Zaśmiał się gorzko*.
- Jeśli myślisz, że boję się śmierci, to cię rozczaruję...
*Odpowiedział samiec, raz po raz groźnie powarkując*.
- Nie zamierzam przegrać.

[Shavire]

*Pokręciła stanowczo łbem*.
- Masz rację... Ty nie lękasz się śmierci. Lękasz się przegranej.
*Pysk lwicy wykrzywił bezczelny uśmiech*.
- Więc twoje zamiary cię zgubią.
*Ryknęła, zaatakowawszy znienacka. Siła skoku była tak wielka, że Shavire od razu powaliła młodego samca na łopatki. Szamotali się przez dobrą chwilę po podłożu, warcząc, prychając, drapiąc i gryząc się wzajemnie, ale w końcu to Czarna stanęła na podium. To prawda, Ombre był silny, ba, on był bardzo silny, ale to doświadczenie hebanowej samicy przechyliło szalę zwycięstwa. Teraz Shavire spoglądała z nienawiścią na młodzika i szczerzyła ku niemu wściekle zębiska. Teraz, wystarczyło już tylko przegryzienie tętnicy*.

[Ombre]

- No dalej, zrób to...
*Warczał wściekle młody lew, popędzając tym samym samicę*.
- Przecież jestem zdrajcą, a tych się tylko zabija. Tego mnie właśnie uczyłaś, pamiętasz?
*Wściekłe spojrzenie Ombre natrafiło na przeszywający, lodowaty wzrok Shavire*.

[Shavire]

*Skrzywiła się z niesmakiem, spojrzawszy na samca*.
- Brzydzę się tobą.
*Odparła, cofając się parę kroków do tyłu*.
- Wstawaj i zejdź mi z oczu.
*Powiedziała oschle, nie spuszczając z niego wzroku*.

[Ombre]

*Początkowo nie chciał słyszeć własnym uszom. Oszczędziła go? Ona? Niemożliwe. Coś tu jest nie tak. Wyraźnie to czuł. Samiec posłusznie wstał i niespiesznie począł się oddalać. Nie miał ochoty na dyskusje. Jeszcze będzie ku temu okazja*.

[Shavire]

- Ombre.
*Sapnęła, a gdy on obrócił ku niej łeb, kontynuowała:*
- Nie oszczędziłam cię ze względu na to, że jesteś moim synem, bo nim już nie jesteś...
*Powiedziała ostro i bez specjalnie rysujących się emocji na pysku*.
- Są zmyślniejsze i bardziej okrutne kary, aniżeli śmierć... D;la ciebie upokorzeniem jest i będzie przegrana. Przegrana i sama świadomość porażki.
*Uśmiechnęła się podle, obnażając zęby. Była pewna, że to niepowetowanie zaboli młodego samca. Nie myliła się zbytnio*.

[Ombre]

*Poczuł ukłucie w sercu. Matka wjechała mu na ambicję, a co gorsza, miała rację. Postanowił odpowiedzieć na jej słowa milczeniem, zachowując przy tym pozorną obojętność na pysku, tak by lwica nie poznała, iż poczuł się dotknięty*.
- Nienawidzę cię.
*Powiedział jeszcze, po czym ruszył w dół Lwiej Skały*.

//zt//

//Sar, chodź za mną xDD //

[Shavire]

*Jej mina pozostała niewzruszona. Czy ją to zabolało? Absolutnie. To już nie był jej syn, a ktoś zupełnie obcy. W milczeniu obserwowała odchodzącego Ombre, a jej myśli wędrowały w doprawdy różnych kierunkach*.
- Zaraz przybędą posiłki.
*Zakomunikowała nagle reszcie*.
- Przygotować się do zajęcia Lwiej Skały.

[Lazareth]

A czy już jej nie zajęliśmy ? Nie widać już żadnych zagrożeń na horyzoncie...prawdę mówiąc to od początku ich nie było.

[Shavire]

- Ja tu ich nigdy nie widziałam.
*Rzekła oschle*.
- Niemniej, w jaskini również mogą chować się lwioziemcy. Kilku brakuje. Chcę mieć stuprocentową pewność powodzenia akcji. Bez niespodzianek.

[Lazareth]

Jakie rozkazy ? *Wstał patrząc na Shavire.*

[Shavire]

- Obszukać całą Lwią Skałę. Lwioziemców, którzy się nawiną, przyprowadzić do mnie. Jeśli będą stawiać opór - zabić.
*Oznajmiła samica, po czym ruszyła majestatycznym krokiem na czubek Lwiej Skały*.

[Lazareth]

*Zaczął iść w głąb jaskini*

[Sarai]

* Spojrzała na lwy, zeskoczyła i po chwili zniknęła w zielonej trawie u podnóża lwiej skały. *

// zt //

[Lazareth]

*Zastrzygł uszami widząc wycofującą się Sarai. Może to i lepiej. Wrócił do Shavire.* Nikogo nie znalazłem.

[Shavire]

*W odpowiedzi kiwnęła jedynie nieznacznie łbem*.
- W porządku.

[Lazareth]

Więc co teraz ? Możemy albo przeczesać Lwią Ziemię w poszukiwaniu niedobitków, zostać tutaj i czekać aż przypuszczą kontratak lub po prostu część która nie ma pojęcia o ataku się tu zjawi, albo i jedno i drugie - część zostaje część idzie.

[Shavire]

- Niech część idzie spenetrować teren, reszta zostaje i ma się na baczności.
*Zarządziła, siadając na czubku skały*.

[Lazareth]

*Wyruszył na poszukiwanie lwioziemców*