Lwia Skała

[Ombre]

*Wyszedł w końcu zza skał i spokojnym krokiem podążył ku Lazarethowi*.
- Nie traćmy czasu na czcze gadanie. Zaczynajmy zabawę.
*Oznajmił lodowatym głosem, wyzywająco spojrzawszy na Sarai. Szykowała się ostateczna bitwa i Ombre wyraźne to czuł*.

[Lazareth]

*Pokręcił łbem* Niesamowite...umierać mając przed sobą całe życie i w dodatku bez powodu. *Zwrócił się do Ombra* Jest niegroźna, nie musimy jej zabijać.

[Sarai]

* Przewróciła oczami. * Zabijanie się nawzajem jest bezsensu. * Zerknęła na drugiego lwa. * Kto wie, moze pewnego dnia przekonasz się, że nie jestem całkiem nie groźna. * Oznajmiła, wysuwając pazury. *

[Ombre]

- My nie.
*Potwierdził zgodnie z prawdą*.
- Zrobi to Shavire.
*Uśmiechnął się szatańsko*.

[Sarai]

* Ziewnęła. * A więc chce mnie wykończyć? Proszę bardzo. * Oznajmiła siadając. *

[Lazareth]

*Spojrzał na lwicę unosząc jedną brew wyżej drugiej po czym przeniósł wzrok przed siebie*

[Sarai]

* Polizawszy łapę zerknęła na białego samca. * A ty... * Warknęła cicho. * Czemu mnie jeszcze nie zabiłeś?

[Shavire]

- Bo to jest moja domena.
*Wtrąciła zimno, spojrzawszy pogardliwie na samicę*.
- Tęskniłaś za mną?
*Uśmiechnęła się szyderczo, wyciągnąwszy pazury*.

[Sarai]

* Utkwiła wzrok w lwicy. * Ach, znowu ty... * Oblizała pysk. * Jak ci na tym zależy, to bardzo proszę...

[Shavire]

- Skoro śpieszy ci się tak na tamten świat...
*Uśmiechnęła się jadowicie, machnąwszy energicznie ogonem*.
- Tym razem mi się już nie wymkniesz.
*Syknęła, przyjmując pozę do ataku*.

[Sarai]

* Spojrzała na lwicę. * Jeśli tak zależy ci na mojej śmierci. * Machnąwszy ogonem, wstała. * Lubisz zabijać, prawda? * Zasmiała się ponuro. * Nie tylko antylopy.

[Shavire]

*Zrobiła zrezygnowaną minę. To się nazywa odkrycie roku!*
- Brawo... W nagrodę za błyskotliwość winnaś dostać bawoli udziec.
*Sarknęła sarkastycznie, postąpiwszy kilka kroków naprzód. Zauważyła, że Ombre bacznie się jej przygląda, aż w końcu i on podszedł bliżej. Warknęła na niego ostrzegawczo, żeby pozostał tam gdzie stoi, bo w przeciwnym razie i on oberwie*.

[Sarai]

* Prychnęła cicho. * Doprawdy? * Westchnęła i utkwiła wzrok w lwicy. *

[Shavire]

* Uśmiechnęła się złośliwie*.
- Przygotuj się, bo coś mi się wydaje, że zaraz będziesz miała specjalnego gościa...
*Paskudny grymas uśmiechu wykrzywił jej pysk. Z głośnym warkotem rzuciła się do gardła lwicy*.

[Sarai]

* Skrzywiła się i warknęła cicho. Krew wypłynęła z ran. *

[Ombre]

* Stał w miejscu, patrząc jak jego matka ze zwykłą sobie ciętoścą zadaje kolejne rany lwioziemce. Przyglądał się temu, tocząc ze sobą wewnętrzny bój. Wiedział, że jeśli nie pomoże Sarai, ona zginie. Jej matka z całą pewnością nie zawaha się jej zgładzić, to było pewne. Jednak był wygnańcem, a co za tym idzie, powinien trzymać ze swoimi, nie z wrogami. Z drugiej strony, czuł z tą lwicą jakieś bliższe relacje, mimo że się praktycznie nie znali. Sam już nie wiedział, co ma zrobić*.

[Lazareth]

*Spojrzał na Ombra i na Sarai, potem na Shavire* Shav, nie zabijaj jej.

[Sarai]

* Próbowała sie wyrwac, bez skutku. Z ran trysnęła krew i posoka utworzyła niewielką kałużę obok łap lwic. Mimowolnie jęknęła. Po kilku sekundach udało się jej wyrwać. Spojrzała ze złością na samicę i ryknęła. *

[Shavire]

*A Shavire uśmiechnęła się tylko złowieszczo, oblizawszy kły z ciemnej posoki. Nie miała ochoty słuchać Lazaretha. Co to, to nie. Z jadowitym uśmiechem ruszyła ponownie ku Sarai*.
- Pożegnaj się z życiem.
*Powiedziała lodowato, gromiąc ją morderczym wzrokiem*.
*Czarna napięła mięśnie do skoku i wystrzeliła jak z procy w dobrze znanym wszystkim kierunku. Udało jej się ponownie powalić lwicę. Podduszając przeciwniczkę, szykowała się do zadania ostatecznego ciosu. I już jej zębiska miały zatopić się w tętnicy samicy, by ową rozerwać, gdy wtem nieoczekiwanie Shavire poczuła, że wzywa ją siła grawitacji. Leżała przez kilka chwil na ziemi, nie mogąc ogarnąć tego, co nastąpiło. Jednak, gdy to w końcu zrozumiała, wprost nie kryła zaskoczenia i złości*.
- Ombre...
*Syknęła jadowicie, wstając i kierując się w stronę syna, który zasłonił lwicę własnym ciałem. Hebanowa początkowo myślała, że biały samiec chce zatrzymać zadanie śmiertelnego ciosu dla siebie, ale serce podpowiadało jej uparcie, że to nie o to chodziło...*

[Sarai]

* Wstała i zadrżała, po czym spojrzała ze złością na czarną lwicę i warknęła, ukazując ostre jak brzytwa kły. Cofnęła się o kilka kroków. *

[Ombre]

*Właściwie to sam nie wiedział do końca, co robi. Widząc, jak matka szykuje się do uśmiercenia Sarai, zadziałał automatycznie. Teraz stał przed lwioziemką i osłaniał ją własnym, niemałym warto dodać, ciałem*.
- Zostaw ją.
*Zdołał w końcu z siebie wydusić, mierząc Czarną ponurym wzrokiem*.

[Sarai]

* Spojrzała ze złością na samca. * Nie musiałeś tego robić. * Usmiechnęła się ponuro. * A jednak to zrobiłeś..

[Ombre]

- Oddal się.
*Zwrócił się do niej, nie spuszczając wzroku z matki*.

[Sarai]

Nie będziesz mi rozkazywał * Warknęła cicho. * Jestem ostatnią lwicą stada pustyni i tak łatwo nie da się mnie zabić.

[Ombre]

- Ona cię wcale teraz nie zabije... Nie tak szybko. To będzie powolna śmierć.
*Warknął. Widział w oczach matki coraz większy gniew. Wiedział, że zaraz eksploduje*.
- Oddal się!
*Ryknął, odpychając ją silnie i stanowczo na bok, w momencie, gdy skoczyła ku nim czarna lwica z nieprzyjaznymi zamiarami*.

[Sarai]

* Wpatrywała się z niego z nie ukrywaną złością. * Jak to wszystko się skończy to cię zabije * Wykrztusiłą, kipiąc gniewem. *

[Ombre]

*Nie zważał na jej słowa, zajęty był swoją matką*.

[Sarai]

* Usiadła, po czym wysunęła pazury i mimowolnie wstała. Przyjęła pozycję do ataku i wyszczerzyła kły. *

[Shavire]

- Zdrajca!
*Zagrzmiała, wpatrując się z nienawiścią w oczy młodego samca*.
- Co cię z nią łączy?
*Warknęła, jeżąc sierść na karku*.

[Ombre]

- Jeszcze nic...
*Odparł zgodnie z prawdą*.
- Ale może się zdarzyć, że już wkrótce...
*Nie dokończył zdania*.