Pole bitwy

[Sarai]

* Uśmiechnęła się. * Myślisz logicznie. Ale cóż, zdaje się, że te dwie ziemie nigdy się nie połączą, nigdy nie będzie pokoju, nieprawdaż? Można spojrzeć na to z dwóch stron. * Mruknęła cicho. *

[Lazareth]

Nie...nawet gdyby któreś stado podbiło drugie, ktoś by przeżył, zorganizował jakąś pomoc i wszystko zaczynałoby się od początku. Co nie zmienia faktu że lubię wojnę.

[Sarai]

* Zaśmiała się cicho. * Niekoniecznie. Nie zawsze popełniamy te same błędy, które popełnili nasi przodkowie.

[Lazareth]

Hm...więc myślisz że kiedyś nasi potomkowie po prostu podadzą sobie łapy i powiedzą "to głupie, skończmy to" ? *Uśmiechnął się* Może i tak...ale zawsze znajdzie się ktoś komu będzie to nie w smak, znajdzie popleczników i znów będą się zwalczać żeby pokazać kto ma rację. *Wzruszył barkami* Tak będzie zawsze, to naturalny porządek rzeczy.

[Sarai]

No właśnie * Westchnęła. * Tacy już jesteśmy, chociaż... Szkoda tych, którzy zeszli na złą drogę, bo zostali odrzuceni, zapomniani... Szkoda tych, nad którymi zapanowała rządza mordu i władzy...

[Lazareth]

*Zaczął się śmiać, najpierw cicho a potem coraz głośniej* Wybacz...*opętańczy śmiech*...jestem oszalały przez...rządzę mordu...i władzy...HAHAHAHAHA!

[Sarai]

* Spojrzała na niego z obrzydzeniem * Odbiło ci.

[Lazareth]

Masz rację...*Odetchnął* ...odbiło mi już dawno temu.

[Sarai]

No właśnie. * Zmarszczyła brwi. * Zawsze jest jakiś powód, co? To, że zabili zebrę i nie dali ci jeść, poczochrali ci grzywę bla bla bla... * Przewróciła oczami. *

[Lazareth]

Hę?! *Znów się zaśmiał* Nie zabijam dla jakiegoś określonego powodu, przynajmniej nie teraz. A nawet jeśli to nie dla takich błahych.

[Sarai]

Jasne. * Po raz kolejny przewróciła oczami. * Zamknąłeś się w sobie, Laz. Zamknąłeś się w sobie i zgłupiałeś.

[Lazareth]

Znów masz rację. *Przymknął oczy i z uśmiechem przewrócił się brzuchem do góry podpierając głowę łapami*

[Sarai]

* Prychnęła cicho. * Jak każdy samiec... szesnaście godzin snu...

[Lazareth]

Nie śpię. *Wyszczerzył zębiska* Nie przepadam za słońcem.

[Sarai]

Leżysz. Jaka to różnica. * Westchnęła i położyła się. Popatrzyła na chmury. *

[Lazareth]

Spora. *Odparł* Gdybym spał, nie mógłbym ci teraz odpowiedzieć.

[Sarai]

* Zachichotała. * To w takim razie śpij.

[Lazareth]

*Zamknął głębiej oczy i zwolnił oddech, zaczął powoli zasypiać.*

[Sarai]

* Kilka minut nie odzywała się. Wstała. * Lazareth...

[Lazareth]

Tak mi na imię. *Odpowiedział nie otwierając oczu*

[Sarai]

* Chyba po raz piąty przewróciła oczami. * Jakbym nie wiedziała, geniuszu. Sprawdzałam, czy śpisz... * Ziewnęła i położyła się kilkanaście metórw od lwa, podziwiając motyle. *

[Lazareth]

*Zasnął, tym razem na prawdę.*

[Sarai]

* Podeszła do małej kałuży i zobaczyła swoje odbicie. Na prawym oku widniały trzy, blednące rany. Skrzywiła się, po czym położyła i wylizała starannie pazury. *

[Lazareth]

*Mruknął coś przez sen i przekręcił się na bok.*

[Sarai]

* Spojrzała na lwa, po czym westchnęła i przewróciłą oczami. Uśmiechnęła się lekko. W jednym miejscu jeszcze nie była. Musi odwiedzić Upendi. Jeszcze raz zerknęła na lwa, po czym wolnym krokiem ruszyła w stronę Upendi.*

// zt //