Pole bitwy

[Sarai]

* Zmarszczyła brwi. Spojrzała na lwa nieufnym wzrokiem *

// czy lwy mają brwi ? //

[Lazareth]

// Nie wiem, ale możesz zawsze tego użyć jako metaforę twojego zachowania //
*Kątem oka zauważył lwicę, lwioziemkę...chyba kojarzył ją z czasów kiedy był królem aczkolwiek nie był pewien.* Witaj. *Stał na przeciwko nie ruszając się*

[Sarai]

* Nie spuszczała wzroku z lwa. *

[Lazareth]

*Uniósł jedną brew wyżej od drugiej* Zazwyczaj kiedy ktoś uprzejmie cię wita warto odpowiedzieć, tym bardziej jeśli nie ma wrogich zamiarów.

[Sarai]

* Nie odzywała się. Patrzyła się błękitnymi oczami na lwa jak na wariata. *

[Lazareth]

*Pomachał łapą* Halooo? Żyjesz?

[Sarai]

* Zaśmiała się cicho. * Tak, żyję, wygnańcu. * Popatrzyła na kępkę trawy. *

[Lazareth]

Mhm, cóż, jeśli przeszkadzam to mogę odejść. *Przeciągnął się i rozejrzał szukając kierunku w który mógłby się udać.*

[Sarai]

* Uśmiechnęła się delikatnie. * Rób, co chcesz. Nie przeszkadasz mi.

[Lazareth]

Możesz mi przypomnieć swoje imię ? Chyba pamiętam cię z Lwiej Ziemi.

[Sarai]

Na imię mi Sarai, córka pustyni. * Skinęła głową. *

[Lazareth]

Sarai...Sarai...ach, to ty. Już pamiętam. *Usiadł* A ty mnie pamiętasz ?

[Sarai]

* Przewróciła oczami. * No raczej...

[Lazareth]

Dobrze wiedzieć że już mnie tak od razu nie zapomniano. *Ziewnął* Jak tam na Lwiej Ziemi ? Jak się trzyma moja córka ?

[Sarai]

O ile wiem żyje. * Westchnęła. * Na lwiej ziemi dobrze, poza tym, że nikt ze mna nie rozmawia. * Uśmiechnęłą się. *

[Lazareth]

Jak się tam teraz żyje? *Położył się*

[Sarai]

Nie najgorzej. * Zamruczała cicho. * Nic nowego...

[Lazareth]

Rozumiem. *Wysunął pazury sprawdzając ich ostrość* A jak u ciebie ? I nie boisz się że rozmawiając z wygnańcem, byłym królem w dodatku nie zostaniesz wygnana ?

[Sarai]

* Uśmiechnęła się. * Jest mi to obojętne. Całe życie spędziłam na pustyni. Radziłam sobie sama.

[Lazareth]

Prawie całe życie sama na pustyni ?

[Sarai]

Mój ojciec zdradził swą małżonkę. W wyniku zdrady urodziłam się ja, a żona mojego ojca wygnała mnie, gdy miałam pół roku. * Westchnęła. * Jadłam myszy, ptaki, czasem nawet hieny. Jak się wie, gdzie szukać, nigdy się nie będzie głodnym.

[Lazareth]

Smutne. *Położył łeb na łapach* A jak trafiłaś na Lwią Ziemię ?

[Sarai]

Kilka dni po walce z hienami, z której wyszłam ledwo żywa, zauważyłam dwa lwy. Poszłam za nimi i...zaczęłam nowe życie...

[Lazareth]

Podoba ci się owe nowe życie?

[Sarai]

Czasami tak, czasami nie. Różnie bywa...

[Lazareth]

Gorąco tu...czasem ta grzywa mnie dobija. *Ziewnął* Co za ironia...miejsce w którym tyle lwów i lwic toczyło zaciekłe pojedynki, a teraz wygnaniec i lwioziemka rozmawiają sobie spokojnie jakby nigdy nic...ciekawe czy kiedyś będziemy mogli żyć obok siebie nie zabijając się nawzajem.

[Sarai]

* Uśmiechnęła się. * Wątpie, mój drogi. Wygnańcy planują wojnę? * zainteresowała się lwica. *

[Lazareth]

Zgadnij. *Przeciągnął się rozprostowując przednie łapy*

[Sarai]

* Zmarszczyła lekko brwi. * Walka nie rozwiązuje problemów. Wręcz przeciwnie.

[Lazareth]

Walka to jeden z możliwych sposobów rozwiązania danego problemu, nie zawsze się udaje, rodzi kolejne problemy...ale jakże jest ciekawa, jakże prostsza. Poza tym, każdy sposób rozwiązania jakiegoś problemu rodzi następne.