Dolina pięciu słońc

[Ajala]

*Westchneła i poszła za bratem* //zt//

[Mateso]

*Przyszedł tu i od razu padł jak kłoda na ciepły piasek. Leżał tak na boku patrząc na ziarnka piasku unoszone przez wiatr.*

[Camille]

*bez najmniejszego szmeru za samcem podążała ona: lwica o szarawym, miękkim i przyjemnym w dotyku futrze i czarnej niczym krucze pióra, długiej grzywce. Widząc, że ten runął na piach, podeszła niejako od strony jego pleców, po czym dopadła doń energicznie i końcem ogona połaskotała tego po boku*
- Maaat! *krzyknęła radośnie, mocno ściskając szyję samca, tym samym kładąc się nieco na jego boku*

[Mateso]

Witaj Cam. *Uśmiechnął się przytulając lwicę* Dobrze że jesteś.

[Camille]

*wtuliła pyszczek w jasne futro samca*
- I ja się cieszę *szepnęła niedaleko ucha lwa*
- Dawno Cię nie widziałam. Tęskniłam, wiesz?

[Mateso]

Ja też tęskniłem. Chciałbym żebyśmy już nie rozstawali się na tak długo. *Powoli otarł się pyskiem o policzek lwicy*

[Camille]

*Uśmiechnęła się, czując dotyk samca na policzku. Skinęła w milczeniu łepetyną, jakby bojąc się odezwać - czyżby nie chciała psuć tzw. nastroju chwili? Dopiero po kilkunastu sekundach zdecydowała się odezwać.*
- Dlatego w następną Twoją wyprawę ruszam z Tobą. I argument, że to niebezpieczne w ogóle do mnie nie przemawia! Przecież wychowałam się w Dżungli, tu też nie jest zbyt spokojnie. Czasami.

[Mateso]

Dziękuję że zechcesz mi towarzyszyć...nie chciałem cię zatrzymywać. Brakowało mi cię chociaż byłaś bardzo blisko...chodziłem wokół Dżungli, Laz mówił że dobrze by było gdyby coś sprawdził jak wygląda Dżungla...dookoła. Wiesz, teraz chociaż lwioziemcy tacy słabi to nie wiadomo co zrobią. Zgłosiłem się z racji tego że ja mogę się zbliżyć i wejść do Dżungli a on nie, no i poza mną nie miał nikogo kto mógł wykonać jego prośbę. Ale nie wydaje mi się żebym w najbliższym czasie musiał gdzieś iść. *Polizał ją szybko po jej pyszczku* Zostanę przy tobie. Jeśli tego chcesz oczywiście.

[Camille]

- Chcę. *odpowiedziała cicho, ale bardzo poważnie i pewnie, mimo wszystko*
- Myślisz więc, że Lwioziemcy byliby w stanie zaatakować nas, Wyzwolonych? *spytała, unosząc lewą brew*

[Mateso]

Nie wiem...strasznie cicho siedzą, to trochę podejrzane. Byli lwioziemcy, potem pożar, teraz jakby ich nie było...czyżby zginęli? Uciekli?

[Camille]

*pokręciła łbem*
- W sumie masz rację, jak tak sobie pomyślę... dawno nie widziałam nikogo z Lwiej Ziemi ...

[Mateso]

Strasznie mnie to...nie wiem czy bardziej ciekawi czy niepokoi. Aż zastanawiam się czy nie zakraść by się tam ostrożnie i nie sprawdzić...czy coś.

[Camille]

- Nie. *poprosiła, choć ton jej głosu był całkiem rozkazującym*
- Nie chcesz chyba, by twoja narzeczona umarła z niepokoju o ciebie?

[Mateso]

Nie! Nigdy...*Zastanowił się przez chwilę, jak szybko odwiodła go całkowicie od tego zamysłu...jednak mieli rację że ta lwica będzie go prowadzić na nitce, chociaż w sumie to nawet mu to odpowiadało.* Po prostu...trochę się martwię. Nas też jest niewiele, a o sporej części z nas od jakiegoś czasu nie słyszałem. Co jeśli oni tam na Lwiej Ziemi coś knują? Ponoć już planowali atak na Dżunglę.

[Camille]

*absolutnie zeszła z samca, cofając się na kilka kroków. Atak? Na Dżunglę? Na JEJ dżunglę? Na... na nią? *
- Nie, nie uwierzę w to... *powiedziała niepewnie, patrząc blado na samca. Przecież... jej rodzina, przyjaciele... Wygnanie wygnaniem, ale przecież Shav i Kora nigdy by jej nie skrzywdziły. Czyżby faktycznie we wszelkich pogłoskach na temat braku jakichkolwiek uczuć w sercach wygnanych tkwiło jakie źdźbło prawdy?*

[Mateso]

Spokojnie...nie dam skrzywdzić ani ciebie ani nikogo z twoich bliskich. *Przytulił ją muskając pyszczkiem jej grzywkę.* Może wygnańcy by nam pomogli? Z resztą, przecież ten pożar to ich dzieło, są zdolni do wszystkiego, mogliby pokonać Lwioziemców i pomóc nam w razie ataku.

[Camille]

- Mateso, ale jeśli te domysły nie są ani odrobinę prawdzie podobne? Nie chcę mieszać się w żadne spory, kochany. Chcę być neutralną, z neutralnością Wyzwolonym do twarzy...

[Mateso]

Mam nadzieję że nie są prawdziwe. Też wolałbym się nie mieszać w to wszystko. Ale jeśli będzie trzeba...będę bronił ciebie i mojego nowego domu.

[Camille]

- Poradzę sobie, Mateso. Broń siebie, ja dam sobie radę. Mam przynajmneij taką nadzieję... Już raz narażałeś swój zad za mnie, nieprawdaż? Kto wie, jak to wszystko by się skończyło, gdyby nie Laz...

[Mateso]

Ech...wolałbym cię nie narażać. Nie chcę żeby ci się coś stało.

[Camille]

*odetchnęła ciężko, wtulając pyska w futro ukochanego*
- Czasem niewielka ofiara bywa konieczną dla dobra ogółu.

[Mateso]

Wolałbym zapłacić za ciebie najdroższa. *Zamknął oczy łasząc się o jej szyję*

[Camille]

- Kiedy ja jestem bezcenna. *rzuciła półżartem, nadal nie potrafiąc pogodzić się z wizją ataku ze strony Wygnańców*

[Mateso]

Masz rację. *Powiedział uśmiechając się* Ale to tylko pesymistyczne myśli, lwioziemcy mogą nie żyć od dawna, może pożar ich strawił, może uciekli. A nawet jeśli...przecież i przed tym było ich mało.

[Camille]

- Mało, nie mało... Wiesz, czasem ilość może zmylić, czasem jeden lew może zadecydować o zwycięstwie lub klęsce. O życiu lub śmierci.

[Mateso]

Może nie jest aż tak źle. A jeśli nawet, to Wygnańcy nam pomogą, przecież jest tam Shavire, Kora, Laz...może masz tam jeszcze jakiś znajomych. Nie... nie jesteśmy sami.

[Camille]

- Nie jesteśmy sami *powtórzyła*
- Mamy siebie, a czy to nie ważniejsze, aniżeli nawet cała zgraja Lwioziemców czy Złoziemców?

[Mateso]

To jest najważniejsze. *Spojrzał w jej piękne, błyszczące, fiołkowe oczy.* Cam?

[Camille]

- Słucham? *zapytała, uśmeichając się delikatnie. Nie wiedzieć czemu, ale chyba się obawiała pytania samca, które wisiało w powietrzu. Przewrażliwiona była, zdecydowanie*

[Mateso]

Dajmy sobie na razie spokój z tymi przewidywaniami najgorszego. *Upadł na piach pociągając ją za sobą* Kocham cię.