Sawanna

[Lima]

*Lima powoli przemierzała szybkim truchtem, rozglądając się nerwowo po bokach. Był to teren jej nie znany, a więc wrogi.*
-Było mi się nie zapuszczać w te strony.-*Mrukneła do siebie i zamaszyście machneła ogonem. Gdy była zdenerwowana zawsze tak robiła, jednak że nie o tym teraz mowa. Więc nasza zadufana w sobie bohaterka dalej brneła przez trawe. Gdy słońce staneło na najwyższym miejscu, upał stał się nie znośny i za przykładem nie których zwierząt Lima wyłożyła się pod cieniem jakiegoś starego drzewa, które wyglądało na baobab.*

[Lazareth]

Pierwszy raz tutaj? *Odezwał się głos z ciemnej części wnętrza baobabu do której nie docierało słońce. W mroku lśniła tylko para żółtych oczu.* My się jeszcze chyba nie znamy...albo starzeję się i coraz gorzej z moją pamięcią.

[Lima]

*Lima instynktownie odwróciła się w strone głosu. Niezbyt wiedziała z kim miała do czynienia, więc lepiej zachować pozory. Po chwili namysłu powiedziała te oto zdanie najłagodniej jak umiała: *
-Nie wiem co się może dziać z twoją pamięcią, ale ja na pewno tu jestem pierwszy raz.


// 'Nie' z czasownikami piszemy osobno, wiem, że niby szczegół - ale podczas pisania wypracowań może się taka informacja przydać .
~ Camille //

[Lazareth]

Więc witaj. *Powiedział wyłaniając się z ciemności* Przeszkadzam?

[Camille]

*cichym mlaśnięciem jęzora Camille dała znać o swej obecności. Niespiesznie przemierzała kolejne źdźbła wyschniętej, sztywnej trawy, czemu niemalże nie towarzyszył żaden, najmniejszy nawet, szelest. Mistrzyni skradania się? Może to zbyt wielkie słowo, ale zdecydowanie była w tym całkiem niezła. Skłoniła łepetyną, dostrzegając wuja*
- witaj. Jak tak żyje Ci się wśród wygnańców? *spytała, spoglądając kątem oka na samicę, którą to jej fioletowe ślepia pierwszy raz widziały.*
- Hej. Camille jestem *przedstawiła się kulturalnie, usmiechając delikatnie*

[Lazareth]

Nie narzekam. *Odpowiedział* Pustkowia mają taki specyficzny klimat...polubiłem go. Do miejscowych też się przyzwyczaiłem. A jak w Dżungli? I jak ci się żyje z Mateso?

[Camille]

- Zniknął. Kolejny raz... *mruknęła, zwieszając na krótki moment głowę, po chwili jednak sprawnie się ogarnęła.*
- To dobrze. Szczerze powiedziawszy, obawiałam się, jak zostaniesz tam przyjęty. Jak zareaguje na Ciebie były prawie-król Mvuto... *powiedziała spokojnie*

[Lazareth]

Prawie-król Mvuto nigdy nie był dla mnie poważnym zagrożeniem, może mi nagwizdać. *Ziewnął* Szczerze mówiąc chciałbym tu mieszkać od początku. A co do Matesa, nie martw się o niego. Niedługo wróci, zleciłem mu pewne zadanie które postanowił wypełnić jak najszybciej żeby jak najszybciej wrócić do ciebie.

[Camille]

- Oby... *szepnęła, jakby w ramach pocieszenia swojej własnej osoby*
- A tak poza tym? Wiesz, gdyby coś się działo, zawsze Ci pomogę tak, jak niedawno Ty pomogłeś mnie...

[Lazareth]

Poza tym nie ma problemów...a nawet gdyby były Cam, jestem dorosłym lwem, umiem radzić sobie ze swoimi problemami a nie lubię wciągać w nie innych. Gdybym sobie nie poradził, to znaczyłoby po prostu że mój czas nadszedł. Nie chce od was odwdzięczenia się, jesteście młodzi, cieszcie się życiem. *Uśmiechnął się do siostrzenicy* Chociaż...gdyby rzeczywiście coś się ze mną stało, powiedz to moim dzieciom. Nie obchodzę ich to jasne...ale nie chcę żeby mnie zapomniały.

[Camille]

*położyła delikatnie łapę na barku lwa*
- Nie zapomną. *rzekła, całkiem kojącym tonem, dodatkowo uśmiechając się delikatnie*
- Na pewno nie zapomną.

[Lazareth]

Dziękuję Camille. *Powiedział znów lekko się uśmiechając*

[Camille]

*zdjęła łapę, coby zbytnio nie krępować tego, jakże przecie dorosłego, lwa*
- Nie masz za co, wujaszku. Na mnie zawsze możesz liczyć. *puściła do neigo oczko*
- A jak wygląda sprawa rządów? Nadal anarchia? Czy Shavire i Kora zyskały w końcu władze?

[Lazareth]

Moja żona mieszkała kiedyś w Dżungli...jak ona wygląda? Od środka? Zawsze widziałem ją z daleka, w końcu to ziemie innego stada.

[Camille]

- No... jest zielona... i rozległa, tak, zdecydowanie! I aż kipi życiem, wujku. Wiesz... zaprosiłabym Cię na jej tereny, jednakże mam niewiele do powiedzenia w tej kwestii. Choć nie ma nikt nad nami władzy, zatem na żadną z kar się nie naraziłabym. Oczywiście poza utratą zaufania wśród innych Wyzwolonych.

[Lazareth]

Nie, nie chciałem tam iść. Chciałem tylko mieć wyobrażenie jak wygląda. *Szarpnął łbem odrzucając grzywę z nad oczu*

[Camille]

*odetchnęła z ulgą. Aczkolwiek chętnie by go nawet oprowadziła*
- Tego nie da się ot tak wyobrazić. Ta różnorodność flory i fauny, masa wodospadów o najróżniejszych wielkościach... Coś pięknego, Wujku...

[Lazareth]

Fakt...nie wyobrażę sobie tego. Na Lwiej Ziemi może i było pięknie, ale nie zwracałem na to uwagi zajęty rodziną i polityką...a tutaj piękna nie ma. Przynajmniej nie na pierwszy rzut oka.

[Camille]

- Wszędzie jest piękno. Trzeba tylko potrafić je odnaleźć. *rzekła pogodnie, uśmiechając ciepło i kojąco*

[Lazareth]

Mhm...dla każdego piękno wygląda inaczej. *Uśmiech nieznacznie się rozszerzył* Nic dziwnego że tak rzadko widuje się wyzwoleńców, nie macie po co wychodzić, a przynajmniej część z was.

[Camille]

- Niby owszem... Ale wiesz... ja nie potrafię siedzieć zbyt długo w jednym miejscu. Czasem się zastanawiam, czy nie mam jakich owsików czy przynajmniej ADHD. *zażartowała*

[Lima]

*Podczas tej jak że interesującej rozmowy, Lima pozwoliła sobie przysnąć. Dzięki technice spania z otwartymi oczami, wyglądała jednak na lwice zainteresowaną rozmową... Do czasu gdy nie zaczeła lekko pochrapywać T _ T.*

[Camille]

*słysząc cichy odgłos pochrapywania, odruchowo przekręciła łeb w stronę źródła dźwięku, uśmiechając się półgebkiem*

[Lima]

*Po chwili Lima przestała chrapać, zamrugała oczyma i głęboko westchneła. Machneła kilka razy ogonem i spróbowała zebrać myśli. Jak na razie doszła do tego że film jej się urwał mniej więcej wtedy gdy Camille razem z tamtym samcem zaczeła rozmawiać o dżungli.*

[Camille]

*uśmiechnęła się sama do siebie, kiedy zorientowała się, że oto nieznana jej lwica się przebudziła.*
- Witaj. Jesteś tu od niedawna, mam rację? *spytała, wszakże nie dane było jej wcześniej spotkać ów istotę. Na jej pysku nadal gościł całkiem serdeczny uśmiech*

[Lima]

-Witaj..Hmm..Tak raczej jestem tu od niedawna. A ty wać panno?-*Lima przeniosła na chwile swój wzrok na pobliskie tereny. Tak inne od tych które znała z pustkowi. *

// Camille poniważ widzę że jesteś moderatorką, prosze cię czy moja postać może mieć rozdwojenie jaźni ? //

[Camille]

// Rzeczy takie ustalaj z Mvuto //


- Cóż, nie liczę mijających dni. Jednak jestem tu jeszcze od czasów, kiedy byłam małym lwiątkiem... *pokiwała łepetyną*
- Taaak, to już chyba całkiem spory szmat czasu. Camille jestem, ze Stada Wyzwolonych.

[Lima]

*Od lwicy emanowała jakaś dziwna aura spokoju, no i hmm..nie no skąd ja mam to wiedzieć?! No dobrze...w sposobie mówienia dało się wyczytać lekki optymizm, nie taki jakiś mocny, ani słaby, lecz taki średni...W każdym bądź razie ,albo przez ten optymizm lwicy, Lima postanowiła im powiedzieć swoje imię, albo przez wrodzoną głupotę. No cóż Lima skierowała swój wzrok z powrotem na szarą , powoli namyślała się co by tu powiedzieć, nasłuchując przy okazji brzęczenia jakiegoś owada. Kto wie może ten robak przyczyni się w fabule?*
-Nazywam się Li..-*Gdy Lima wymawiała swoje miano, ów robak o którym wcześniej coś tam napisano, postanowił zrobić sobie wycieczkę w głąb paszczy owej lwicy ,za którą ciągle chodzimy i opowiadamy wydarzenia z jej życia, coś jak by forumowa biografia. ,,Ma'' które miała teraz powiedzieć Lima, przez robaka zabrzmiało jak ,ta''. Więc w sumie lew i lwica usłyszeli Lita.*-ta...