Cmentarzysko Słoni

[Shavire]

* A kroki te należały do naszej drogiej, czarnej potwory. Mowa tu oczywiście o Shavire. Flegmatycznym krokiem szła przed siebie, nie zwracając zbytniej uwagi na to, co dzieje się wokół. Spoczęła sobie pod stosem wysłużonych żeber, kilka metrów od czaszki, w której schroniła się Lima*.

[Lima]

*Lima wyglądała ze swej kryjówki, okazało się że jej plany, zniweczyła rosła lwica o barwie kruczoczarnej. Od razu zrobiła to co kazał jej instynkt. Czyli wycofanie się do tylnej ściany czaszki, przylgneła ciałem do podłoża i czekała na rozwój wydarzeń. Nagle jak dotąd sprzyjający jej wiatr zmienił zdanie i zaczął wiać w inną stronę. Mała wiedziała że teraz lwica odkryje jej położenie, jedyne co jej zostało to ucieczka, atak lub czekanie na rozwój wydarzeń. Jednak ona nie zamierzała uciekać jak ostatni tchórz, walczyć też nie mogła gdyż lwica była zbyt silna, jedyne co jej zostało to zobaczyć co jej los przyniesie.*

[Shavire]

* Świeży powiew wiatru wetknął w nozdrza czarnej samicy obcy, nieznajomy jej dotąd zapach, a konkretyzując - zapach lwicy. Hebanowa bynajmniej nie okazała temu zbytniego zainteresowania. Ot, machnęła raz czy dwa ogonem, łypnęła też znudzonym wzrokiem na ogromną czaszkę słonia. Wewnętrzny głos i intuicja zdradzały jej, że owa nieznajoma właśnie tam obrała sobie lokację. Rzecz jasna, samica ta, obchodziła ją tyle, co zeszłoroczny obiad, czyli niewiele. Shavire bytowała więc niezmiennie na swoim miejscu, w swej zwykłej pozycji leżącej. Być może nieznajoma przestanie w końcu tchórzyć i wyjdzie z ukrycia? Choć w sumie, to i tak bez znaczenia*.

[Lima]

*Lima dalej leżała na ziemi udając część krajobrazu pod czaszką. Zastanawiając się nad tym czy wyjść z ukrycia czy nie? Na początku część jej mówiła żeby została tu gdzie jest. I miała już tak zrobić gdy nagle w środku usłyszała cichutki głosik który mówił mniej więcej tak: *
-Czemu tam nie idziesz? Strach cię obleciał? Tchórzem jesteś i tyle! - *No cóż takich obelg - choćby mówiła nawet sama do siebie - ona nie wytrzyma. Więc Lima wyszła z ukrycia, jej oczi iskrzyły się dziko.*

[Sirius]

*Wskoczył na słoniową czaszkę pod którą była Lima, zamiótł kilka razy ogonem po jej gładkiej powierzchni. Jego uwadze również nie umknął zapach nowej lwicy. Jednak jakby nigdy nic położył się na czerepie* Witaj Shavire. *Powiedział ziewając*

[Lima]

*Do jej uszu dobiegło dżwięk, dobiegał gdzieś z góry, mała pokierowana instynktem spojrzała w góre. Jej oczom ukazał się szary samiec.*
-Jeszcze tego brakowało.-*Mrukneła do siebie swym metalicznym głosem. Po czym spojrzała znów na kruczoczarną, po jej mnie zauważyła że nie obchodziła ją wcale. Odetchneła z ulgą, czyli na razie może przestać się przejmować lwicą. Jednak nie wiadomo jakie lew mógł mieć zamiary. W każdym bądź razie przesuneła się kawałek w lewo, usiadła na zakurzonej ziemi i przybrała krnąbrnom mine.*

[Sirius]

*Zeskoczył w dół zaglądając do środka czaszki. Dostrzegł lwicę jednak milczał.*

[Lima]

*Lwiątko nie zamierzało rozpoczynać konwersacji, już w nie smak jej było pojawienie się lwicy. A co dopiero lwa! No cóż jak na razie udawało jej się pochamować złość. Jednak z jej pyska wyrażnie dało się przeczytać ,,Kim jesteś że się ośmielasz wejść na "moje terytorium". Kontynując przesuneła się tym razem bardziej w prawo i czekała.*

[Sirius]

Jestem Saren, nie bój się, nie zjem cię. Nie jestem aż tak głodny. *Błysnął kłami w uśmiechu*

[Lima]

-Więc zwiesz się Saren...-*I uśmiechneła się chytrze, nie okazując strachu przed kłami pokaźnej wielkości.*
-Wygląda na to że ja się musze teraz przedstawić?.-*Teraz uśmiech zaczął przybierać wyraz szyderczy, jak by śmiała się z Sarena.*..Hm....Więc zwą mnie cieniem, jedną z brudną psów, obgryzaczką kości i pustelnikiczką z labiryntu kości...Czy to ci wystarczy?-*Spytała się śmiejąc w duchu, ze swych tytułów. Gdyż w gruncie rzeczy to ona miała poczucie chumory, nikłe, prawie nigdy się nie pokazujące i w dodatku jakieś dziwne...ale zawsze jakieś.*

[Sirius]

Hm...wolałbym znać twoje imię, jednak tytuły też mi wystarczą. A więc cieniu, brudny psie, obgryzaczko kości, pustelniczko z labiryntu kości, witam cię na Pustkowiach. Planujesz się tu osiedlić czy tylko zatrzymałaś się tu na jakiś czas?

[Lima]

*Spojrzała się dziwnie na lwa i powiedziała*
-Tylko czas wie, a on nie zdradza tak łatwo swych sekretów.-*Po czym wstała z okurzonej ziemi i obrała kierunek na wschód, ku wyjściu z labiryntu kości. Ku miejscu zwanym przez nią Doliną Przeznaczenia, a przez reszte Cienistą Doliną....czy jakoś tak*

// Z.T //

[Sirius]

*Spojrzał dziwnie za odchodzącą po czym zwrócił się znów do cioci* Co to za jedna?

[Shavire]

- Witaj, Sarenie.
*Odparła Czarna, posyłając lwu blady uśmiech. W głębi duszy, ucieszyła się na widok krewniaka*.
- Te koty coś ostatnio zbytnio się po naszych ziemiach panoszą...
* Mruknęła, patrząc pogardliwie na oddalającą się lwicę. Cóż to było za żałosne przedstawienie*.
- Hmm..? Czort jeden raczy wiedzieć. Pewnie jakiś nowy podrzutek.
* Oznajmiła sucho, łypiąc kątem oka na młodego samca*.
- Szczerze powiedziawszy, niewiele mnie ona obchodzi.

[Sirius]

Robi się nas dużo...za dużo. Jak tak dalej pójdzie będziemy mieli tu przeludnienie. *Zmrużył ślepia* Trzeba by się części pozbyć.

[Shavire]

- Na początek, trzeba pokazać tym żałosnym wygnańczym samozwańcom, gdzie jest ich miejsce w szeregu.
* Uśmiechnęła się ponuro, błyskając złowrogo kłami*.
- Wtedy zobaczymy, ile są naprawdę warci... O ile w ogóle są.

[Sirius]

*Uśmiechnął się tak samo* A kiedy moja droga ciotko zostaniesz wreszcie królową, razem z Korą?

[Shavire]

- Cierpliwość jest cnotą. Trzeba wdrażać swe plany stopniowo, ale z wielką precyzją.
* Odparła bez większego zastanowienia*.
- Aczkolwiek sądzę, że nastąpi to już za niedługo. Nasza rodzina zyskuje coraz większe wpływy na Pustkowiach, co niezmiernie mnie cieszy. Przejęcie władzy, to już tylko kwestia czasu i właściwego ostatecznego uderzenia.

[Sirius]

Nie mogę się doczekać...*Mruknął ochryple z nieschodzącym z jego pyska przebiegłym uśmiechem* A co z Lwią Ziemią?

[Shavire]

- Hmm... Od chwili, gdy ją trochę podgrzaliśmy, nie wydarzyło się nic szczególnego.
* Mruknęła, spoglądając w osnute gęstą peleryną ciemnych chmur niebo. Zbawieniem było jej niewysłowionym to, że promienie słoneczne nie miały prawa bytu na tych terenach*.
- W odpowiednim czasie, na pewno podejmiemy odpowiednie dysputy na ten temat. O ile mi wiadomo, teraz panuje tam twoja siostra?
*Zerknęła na niego ukradkiem*.

[Sirius]

Nie wiem, szczerze mówiąc mało mnie to obchodzi. *Odpowiedział* Czyżbyś miała jakieś plany względem jej?

[Shavire]

- Może.
* Mruknęła wymijająco. Lubiła dawać enigmatyczne, niejednoznaczne odpowiedzi*.
- Widziałeś się może już z ojcem?
* Zapytała, bynajmniej nie z powodu tego, że ta wiedza była jej jakoś szczególnie niezbędna do dalszej egzystencji na tym łez padole. Ot, po prostu, postanowiła zmienić temat*.

[Sirius]

Hm...*Mruknął zastanawiając się czemu lwica tak szybko zmieniła temat*...z daleka. Widziałem go raz kiedy polowałem. Jego towarzystwo nie jest mi potrzebne.

[Shavire]

- Ach, te nasze więzy rodzinne.
* Parsknęła Czarna z niejakim rozbawieniem, wypuszczając ze świstem powietrze nozdrzami*.
- Umiłowanie do częstego przebywania w towarzystwie familii, mamy chyba w genach.
* Skwitowała lwica z ironicznym uśmiechem*.

[Sirius]

Po prostu nie przepadam za towarzystwem ojca. Rodzinę ogólnie lubię.

[Shavire]

- Nawet Ombre?
* Na pysku smolistej poczwary pojawił się złośliwy uśmiech*.

[Sirius]

Ombre...hm...a...to twój syn? Ten biały z czarną grzywą? Pamiętam go. Ale nie znam zbyt dobrze.

[Shavire]

* Leniwym ruchem łba, przytaknęła*.
- Nie dziwi mnie to. Mało kto go zna dobrze.
* Wzruszyła ramionami, jakby usłyszała właśnie przedpotopową nowinę*.

[Sirius]

Hm...nie wiesz gdzie może teraz być?

[Shavire]

- Hmm, mniemam, ze błąka się gdzieś po Pustkowiach.
* Odparła spokojnie, po paru sekundach szybkiego zastanowienia*.
- W sumie, nie widziałam go już od kilku ładnych dni.