Opuszczona wioska

[Mateso]

Cieszę się że z tobą rozmawiam Lori...ja...uch...znam twoją córkę i...i uważam że ci wybaczy...nie możesz tylko się poddać i nie porozmawiać z nią tylko dlatego że boisz się że cię znienawidzi. Jeśli to zrobisz w przyszłości może już być na to zbyt późno...

[Lorise]

*dosyć długo analizowała w ciszy słowa białego*
-Masz rację... Dziękuję za ta rozmowę *posłała mu serdeczny uśmiech w ramach podziękowania*
-Więc... powiadasz, że znasz również moją córkę? *zgrabnie zakończyła temat, zastanawiając się ilu jeszcze członków jej rodziny zdążył poznać Mateso*
-Widzę, że moja rodzina ceni sobie znajomość z tobą. Chociaż w sumie się jej nie dziwę. *zaśmiała się krótko*

[Mateso]

Heh...dziękuję. Faktycznie znam ją i...em...lubię ją...i ona mnie też trochę...ten tego... lubi..,ekhm...ekh, ekh. *Dostał ataku kaszlu.*

[Lorise]

*klepnęła go delikatnie w plecy*
-Nic ci nie jest...? *spytała niepewnie, uważnie mu się przyglądając*

[Mateso]

Tak, tak...em w porządku dzięki. *Postanowił zmienić temat.* Hym...Cam ma u Laza dług, może on pomógłby wam zacząć rozmowę? *Rzucił na prędce*

[Lorise]

-Nie... Dziękuję, ale myślę, że muszę to załatwić sama. Masz całkowitą rację - powinnam być szczera z własnym dzieckiem.
*pokiwała lekko łbem*
-Ale zmieńmy może temat - o mnie wiesz już tyle, że mógłbyś napisać książkę, a jest to niebezpieczne, gdyż ja o tobie nie wiem prawie nic *rozchmurzyła się od razu i usiadła w nieco wygodniejszej pozycji*
-Więc... Czy mógłbyś mi może zdradzić kim jest twoja szczęśliwa wybranka...?

[Mateso]

Yyy...mogę...ma na imię Camille...*Przełknął ślinę.*

[Lorise]

*zamarła. Jej srebrzyste oczy przez moment błyszczały niebezpiecznie, jednak gdy spojrzała na niego, zmrużyła je i zmarszczyła czoło*
-Proszę...? *spytała, gdyż nie była pewna czy aby na pewno dobrze usłyszała*
-Chyba szum liści zagłuszył twoje słowa *wyjaśniła, wciąż czekając na jego odpowiedź*

[Mateso]

Nieee...ona MA na imię Camille...wiem co myślisz...ale kocham ją...i ona mnie chyba też...i chcemy być razem...

[Lorise]

*kilkakrotnie otworzyła usta, jednak zamykała je równie szybko. Odwróciła wzrok, ponownie skupiając spojrzenie na potężnym drzewie rosnącym w centrum miasteczka. Milczenie znów zakłócał jedynie szelest jego liści. Po długiej chwili spędzonej w bezruchu na jej pysk powróciła uśmiech. Spojrzała na lwa*
-Jak to się stało, że nawet nie zauważyłam kiedy dorosła...? I już nie mogę decydować za nią, ani wcinać się w jej życie. Oczywiście, że ją kochasz... I jesteś dobrym lwem *pokiwała łbem*
-Chyba nie mogłam sobie wyobrazić lepszego zięcia. Macie oczywiście moje błogosławieństwo. Chociaż gdybym wiedziała to wcześniej... na pewno nie zaczęłabym naszej pierwszej rozmowy od zdradzania moich największych sekretów *zaśmiała się nieco ponuro*

[Mateso]

*Kamień spadł mu z serca. Zaśmiał się.* Obiecuję że nikomu nie powiem...ekhm. *Jakoś dziwnie było mu teraz dalej mówić do niej po imieniu.* Dziękuję że mi zaufałaś. I cieszę się że mam rodzinę...taką wspaniałą narzeczoną, i taką fajną teściową. *Uśmiechnął się.*

[Lorise]

-Okej, okej - tylko mi się tu nie podlizuj *spojrzała na niego kątem, wciąż z uśmiechem na kufie*
-Aha i jeszcze coś... Pewnie wiesz, że od razu cię polubiłam ale zapamiętaj jedno: *podniosła się do pozycji siedzącej i wbiła w niego poważny wzrok, podczas gdy z jej pyska zniknął uśmiech*
-Jeśli kiedykolwiek choćby w najmniejszym stopniu skrzywdzisz moją córkę, to ostrzegam, że jestem o wiele silniejsza niż się wydaje i znam tyle sposobów na torturowanie, że nawet mój brat król ci nie pomoże *wycedziła spokojnie przez zaciśnięte zęby*

[Mateso]

*Uśmiech momentalnie zniknął.* Spokojnie Lori, nigdy nie skrzywdziłbym Cam, i nie pozwoliłbym jej skrzywdzić.

[Lorise]

*przewróciła teatralnie oczami*
-Domyślałam się, ale nie chcę stracić autorytetu. Trochę musiałam cię nastraszyć ;p *uspokoiła go uśmiechem*
-Chociaż ta obietnica stanie się prawdą, gdybyś przypadkiem zgłupiał w tajemniczych okolicznościach. Tak więc: oficjalnie - przez całe życie będę cię miała na oku, nieoficjalnie - cieszę się waszym szczęściem i życzę wszystkiego najlepszego

[Mateso]

Rozumiem. *Nie rozumiał* I dziękuję, gdybym rzeczywiście zrobił coś złego...to nie miejcie litości. *Niepewny uśmiech znów pojawił się na jego pysku.* Niemniej jednak zrobię wszystko żeby być dla Cam najlepszym mężem, i choć częściowo opłacić jej za szczęście którym mnie obdarzyła.

[Lorise]

*jej oczy zaszkliły się nienaturalnie, więc zamrugała szybko kilkakrotnie*
-Słuchaj - jakiś czas temu spędziłam samotnie w dżungli prawie pół roku żeby pozbierać się psychicznie i wyzbyć zbędnej wrażliwości, a teraz wszystko szlag trafi, bo się zaczynam wzruszać. Więc może lepiej skończmy tą romantyczną gadkę *z uśmiechem ukradkiem otarła łzę i zamilknęła*
-Ale tak się cieszę! *wybuchnęła i uścisnęła lwa serdecznie*

[Mateso]

Um...przepraszam? *Nie wiedział co się dzieję i czemu lwica go przytula. Może rzeczywiście się wzruszyła? A może tylko udaje...? Może to taki sprytny chwyt żeby uśpić jego czujność... *

[Lorise]

-Nie przepraszaj *zaśmiała się krótko i w końcu go puściła*
-Zdarza mi się wzruszać w takich chwilach. Wrażliwość to chyba jedna z tych rzeczy, które ma się zakodowane genetycznie Dlatego właśnie proszę cię, żebyś był dobry dla Cam. Chociaż ona jest o wiele silniejsza ode mnie - to jedna z tych pozytywnych cech, które odziedziczyła po ojcu. I dzięki, której udało jej się przetrwać... to wszystko. Jestem z niej bardzo dumna. Wybacz, że przed chwilą tak ostro cię potraktowałam, ale jest dla mnie naprawdę ważna. I nie pozwolę, by kiedykolwiek musiała cierpieć.

[Camille]

* a ta szelmowsko się szczerzyła. Och, gdyby jej matka wiedziała, co powodowało szelest tychże liści... Zgrabnie zeskoczyła z gałęzi, na której sobie siedziała, po czym podeszła ku matce*
- Mamo, pomimo wieku nadal jesteś... głupiutka... *skończyła nieco niepewnie, po czym z uśmiechem uściskała Lori*
- Jestem dorosła i całkiem inteligentna, a największym kretynizmem byłoby się na Ciebie gniewać po tym wszystkim, co dla mnie zrobiłaś. Nie tak mnie wszakże wychowałaś *rzuciła, nadal przytulając się doń, niczym małe kocię*

[Lorise]

*uścisnęła mocno córkę, jednak nie przestawała patrzeć na nią z niedowierzaniem*
-Podsłuchiwałaś? *zwróciła się do niej z przesadnym oburzeniem wymalowanym na pyszczku. Za plecami Cam rzuciła do Matesa bezgłośne 'dziękuję'*
-Wiem, że nie należę do najmądrzejszych. I nigdy nie wątpiłam w twoją inteligencję! *dorzuciła szybko, tym razem już ze spokojnym uśmiechem*

[Tinn]

*Przybiegł tu szukać Tani. Mimo że była gdzieś nie daleko, to jej nie widział i pobiegł gdzieś dalej*
//zt//
//Wyraźnie zabroniłem pisania postów w których po przybyciu do danej lokacji się ją zaraz opuszcza. Grabisz sobie... Mvuto//

[Camille]

*zrobiła niewinną minkę*
- Jakże mogłabym podsłuchiwać. To wy tak głośno rozmawiacie *niewinnie się uśmiecha z nadzieją, że rodzicielka nie będzie nań zła o ów czyn*

[Lorise]

-Ależ oczywiście. Jak zawsze *pokiwała energicznie łbem. Zaiste - nie potrafiła się na nią złościć*
-Więc... zamierzałaś mi może o czymś powiedzieć? *uniosła brwi najwyżej jak tylko mogła i wyczekująco spojrzała na lwicę*

[Sela]

*Przyszła do tego miejsca.Stanęła obok chatki.*

[Camille]

*podrapała się po łbie*
- Tak. Kocham Cię? *wyszczerz*
- A on kocha mnie, to mój narzeczony, ale zdaje się, że już o tym wiesz. *dodała, robiąc całkiem niewinną minkę*

[Lazareth]

*W innej części wioski zauważył swoją córkę. Podszedł do niej.* Witaj Sel, dawno cię nie widziałem, co u ciebie?

[Camille]

*zastrzygła prawym radarem, słysząc znajomy głos. Dochodził do niej słabo, wszakże dzieliła ich pewna odległość. A może jej się tylko rpzesłyszało?*

[Sela]

-Taaa...Witaj.A u mnie nieźle.

[Lazareth]

Hm...kiedyś spytałem cię czy chcesz być moją następczynią, pamiętasz?

[Sela]

-Pamiętam,pamiętam.*Odpowiedziała ponuro.*