Świat gór

[Mateso]

Przepraaaaaszam, zrobię wszystko tylko nie płacz. *Złożył błagalnie łapy.*

[Camille]

- Kup mi czekoladę *szeroki uśmiech na mordce*

[Mateso]

*Zrobił minę w stylu WTF?* Eee...dobrze, a co to czekolada?

[Camille]

- Ludzie to mieli, tak widziałam, jak się szwędałam daleko od domu. Takie ciemne, w kostkach i słodkie! *powiedziała wesoło*

[Mateso]

No dobra...to idę. *Wstrząsnął grzywą i wyruszył.*
//zt//

[Camille]

- Stóóóój! *krzyknęła za nim*
- Ale ja żartowałam, toż to... niebezpiecznie... *dodała do siebie ciszej, gdy ten już znikł*

[Mateso]

*Przyszedł po dość dłuższym czasie trzymając w zębach tablicę czekolady.* Phosze, ludże thym w mnhie rzuchali khiedy sthałem obhok.

[Camille]

*zdziwiona skinęła łbem*
- Dziękuję. Czekoladą rzucali? Toż to marnotractwo! *jęknęła*

[Mateso]

*Podał lwicy czekoladę.* Uważasz że nie jestem godny rzucania we mnie czekoladą? *Prychnął udając oburzenie.* A tak w ogóle jadłaś to już kiedyś?

[Camille]

*pokiwała łbem*
- Jadłam. I nie chodzi o to, że Ty niegodny, raczej czekolada niegodna Ciebie *wystawiła głośno język w stronę samca, po czym zaśmiała się krótko. Chwyciła czekoladę, którą ułamała na dwie części, jedną podając Matowi*
- Spróbuj. *powiedziała*

[Mateso]

*Lew nie był obeznany z czekoladą to też umorusał nią cały pysk.* Mmm...dobre...*Mruknął spoglądając na kawałek należący do lwicy.*

[Camille]

*zaśmiała się ciepło na widok samca, po czym ujęła nieco śniegu i delikatnie "przemyła" nim pysk samca. Następnie pochłonęła (praktycznie dosłownie ) swoją część*

[Mateso]

*Wypucowany, i śnieżnobiały jak dawniej lew uśmiechnął się do lwicy po czym położył się obok niej i wtulił w swoją śnieżną kołderkę mrucząc.*

[Camille]

*uśmiechnęła się, bo on przypomniał jej takie lwiątko, jak tak leżał i mruczał. Położyła się niedaleko samca*

[Mateso]

*Przysunął się nieco do lwicy, tak żeby tego nie zauważyła, po czym natychmiast zastygł w pozycji "rozkoszne lwiątko.*

[Camille]

*ona zauważyła, uśmiechnęła się jednak tylko do samej siebie. Ogonem oplotła delikatnie ogon samca*

[Mateso]

*Poczuł że coś oplata jego ogon, szybko doszedł jednak do wniosku że tym razem to nie wąż a ogon lwicy. Nie otworzył oczu żeby się nie zdradzić. Zaczął tylko głośniej mruczeć.*

[Camille]

*przysunęła się do niego i przytuliła doń, głowę kładąc na jego barku*

[Mateso]

*Otworzył jedno oko i spojrzał na Cam. Uśmiechnął się i przytulił ją do siebie ze swojej grzywy robiąc jej kołdro-poduszkę. Nie chciał już nic więcej. Chciał leżeć tak bez końca na tym mroźnym szczycie z nią u boku.*

[Camille]

*nagle... jakby coś sobie przypomniała, zerwała się bowiem na równe łapy*
- Co oni powiedzą... *powiedziała do samej siebie, a brzmiało to jak wyrzut*

[Mateso]

*Spojrzał nań pytająco.* Co się stało...?

[Camille]

- Moja rodzina. *powiedziała tylko. Ciekawe, czy samiec pamiętał, kim jest, jakie ma korzenie*

[Mateso]

Nie wiem co powiedzą...ale nie zrezygnuję z ciebie. *Otarł się o jej policzek.*

[Camille]

*odsunęła się, spuściła łeb*
- Ciotki się wściekną. Nie mogę im tego zrobić, wiesz, jaki mają stosunek do Lwioziemców... Jaki Shavire ma stosunek do Ciebie *spojrzała w ślepia samca*


// kocham robić melodramaciki <3 //

[Mateso]

// tia //
Zostanę wygnańcem, albo wyzwoleńcem. A Shavire...*Zasyczał.*...rany jaki ja wtedy głupi byłem...może król mi pomoże...? *Zamyślił się.* Hej...zaczekaj, ale ja wyglądam inaczej...może mnie nie rozpoznają?

[Camille]

- Rozpoznają. To cwane bestie. Mam to po nich, w genach *dodała dumnie*

[Mateso]

Wymyślimy coś...musi być jakiś sposób. *Uśmiechnął się.* Będzie dobrze...hm...zaraz...skoro ty...to znaczy że chcesz być ze mną? *Zastrzygł uszami.*
//ja...sceny jak z jakiegoś taniego brazylijskiego serialiku romantycznego //

[Camille]

*pacnęła się w czoło*
- sama nie wiem... nie chcę narazić Cię na niebezpieczeństwo...

// Romeo i Julia //

[Mateso]

// //
Oj daj spokój, dla ciebie warto zaryzykować. *Liznął ją po policzku.*

[Camille]

*odsunęła się o kolejne dwa kroki i... poslizgnęła się! Uwaga, Camille prawie spadła, udało jej się w porę chwycić jakiegoś korzenia, dyndała teraz nad urwiskiem*