Szczyt Lwiej Skały

[Mara]

*Przyszła.Musiała wszystko ojcu powiedzieć co postanowiła.*

[Lazareth]

*Zauważył córkę* Nela...przepraszam...ja nigdy nie chciałbym żebyś odchodziła...

[Mara]

*Usłyszała słowa ojca więc sama chciała mu powiedzieć coś.*
-Ojcze ja zamieszkam tam gdzie ciocia...Lorise.

[Lazareth]

*Coś w nim pękło, ale powstrzymał się od wybuchu żalu czy gniewu* Aha...ech...no cóż...to twoja decyzja...mam nadzieję że tam będziesz szczęśliwsza, jesteś już duża i myślę że możesz już podejmować decyzje samodzielnie...ale gdybyś czegoś potrzebowała, lub gdyby coś się stało to pamiętaj że Lwia Ziemia stoi dla ciebie otworem...

[Mara]

-Jeszcze trochę tutaj zostanę ale nie na długo.

[Lazareth]

Odwiedź nas kiedyś...i choć przytul ojca bo mu sie smutno robi *Pociągnął nosem *

[Mara]

-No dobrze.*Przytuliła się do Laza*

[Lazareth]

No...już mi lepiej, tylko słuchaj się tam cioci...co do reszty to nie wątpie że sobie tam poradzisz...ech...zostaniemy sami z mamą na Lwiej Ziemi...

[Mara]

-Chyba,że Sela przyjdzie do was.*Powiedziała*

[Lazareth]

Ech...wspomnienia...*Cała ta rozmowa (powyższa) odżyła w nim, brakowało mu rodziny, został sam, jedna córka mieszka w dżungli i w ogóle go nie odwiedza, druga odeszła na Pustkowia i ma go gdzieś, nawet żona odeszła. Sióstr nie widział od dawna. Westchnął i zszedł ze szczytu*
//zt//

[Lazareth]

*Przychodzi tu razem z Enigmą.* No, witaj na szczycie Lwiej Skały. *Usiadł owijając ogon wokół łap. Spoglądał na roztaczający się ze skały widok na Lwią Ziemię.* Ładny widok prawda?

[Enigma]

*spojrzała w dół, po czym cofnęła się ze dwa kroki gwałtownie w tył*
- Taak, bardzo... *po chwili wzięła głęboki oddech. Dawno nie była tak wysoko. Nie, nie miała lęku wysokości. Musiała się oswoić, ot co. Rozejrzała się dookoła*
- Nie wiedziałam, że Lwia Ziemia jest aż tak rozległa.

[Lazareth]

*Usiadł obok niej.* Faktycznie, z dołu nie wygląda na taką dużą. Dlatego lubię tu przebywać. Tu to co z innej perspektywy jest małe i niepozorne, staje się wielkie i potężne.

[Enigma]

- Tak samo, jak my... *skwitowała, spoglądając ukradkiem na króla*

[Lazareth]

*Spojrzał na nią pytająco.* To znaczy?

[Enigma]

- Też możemy wydawać się niepozorni i słabi, dopiero kiedy spojrzy się na nas z innej perspektywy, przez pryzmat osiągnięć, dokonań czy tego, w jaki sposób postępujemy, ukazuje się nasza potęga oraz wielkość *wyjaśniła spokojnie, melodyjnym tonem, unosząc oczy na króla. Posłała mu nawet krótki, nieco jakby nieśmiały, ale zapewne bardzo tajemniczy uśmiech*

[Lazareth]

*Odwzajemnił uśmiech.* Faktycznie...mądrze powiedziane. *Zamyślił się przez chwilę.* Jak ci się podoba Lwia Ziemia?

[Enigma]

- Na razie mogę powiedzieć, że mi się bardzo podoba. Jednak nie zapominajmy o tym, że nie poznałam jej jeszcze tak dobrze, jak inne lwy, a zwłaszcza jak Ty *pokiwała głową, jakby potwierdzając swe własne słowa*

[Lazareth]

Tak...ale i ty ją wkrótce poznasz. Zobaczysz. Trochę czasu i poczujesz się jedną z nas, tak jakbyś mieszkała tu od zawsze. *Posłał jej szczery, ciepły uśmiech.*

[Enigma]

*odwzajemniła ten gest. Cieszyła się, że w końcu gdzieś została... zaakceptowana? ktoś ją polubił? zobaczył w niej wartościową lwicę?*
- Tak, wierzę w to z głębi serca, Lazarecie.

[Lazareth]

*Spojrzał jeszcze raz na horyzont.* Mhm...to jak? Pokazać ci jeszcze kilka miejsc, czy wolisz może innego przewodnika? *Zaśmiał się krótko nie otwierając pyska.*

[Enigma]

- A któż byłby lepszym przewodnikiem, aniżeli sam król? *zapytała*
- Chyba, że jest to jakikolwiek problem, masz zapewne miliardy obowiązków, nie chciałabym się narzucać, Wasza Wysokość*skłoniła się, całkiem poważnie, dość nisko*

[Lazareth]

*Ponownie zarechotał.* Właśnie łączę przyjemne z pożytecznym. Miło jest tak pogadać, no i równocześnie oprowadzać nowo przybyłą członkinię stada po okolicy.

[Enigma]

*skinęła głową, ożywiła się i uśmiechnęła*
- Zatem chodźmy! *dodała, ruszając przed siebie. Miała nadzieję, że we właściwym kierunku. Zatrzymała się*
- Cóż... *mina w stylu ^^' *
- Nie wiem, dokąd iść, poprowadzisz? *uśmiechnęła się delikatnie, w całkiem dziewczęcy spokój*

[Lazareth]

Oczywiście, chodź za mną Brey. *Ruszył przed siebie schodząc, prawie zjeżdżając na pazurach, z Lwiej Skały.*
//zt//

[Enigma]

*skrzywiła się. Brey. Jak to teraz odkręcić? Ech, będzie myśleć później, teraz nie czas na to. Ruszyła za samcem, nieco ostrożniej i jakby troszkę mniej pewnie opuszczając szczyt*


// zt //