Dolina pięciu słońc

[Ajala]

Ja Cię też.*uśmiechneła się* Gdzie najczęściej spotykasz Lazaretha??? Bo mugłbyś się zapytać czy by mnie przyjął....

[Tinn]

No na Lwiej Skale czy coś... o rzesz... Ale po tym co miał z jednym wygnańcem będzie miał ich dość więc chyba nie będzie łatwo...
*Zaczął się martwić*

[Ajala]

*zrobiła to co brat* Jakoś się uda.......Do odważnych........świat należy.......Trzeba moje motto wprowadźić w życie................

[Tinn]

*W myślach: Ta twoje motto, jasne niech będzie. Spojrzał na nią zdziwiony*

[Ajala]

O co chodzi? Sama bym tam poszła ale niemogę.

[Tinn]

-Ok to chodź na sawannę, tam nas znajdą
*Pognał na Sawannę*
//zt//

[Ajala]

*biegnie za bratem* Czekaj!!
//zt//

[Lazareth]

*Znalazł jakieś ciche miejsce oddalone nieco od pozostałych lwów i lwic które tu były, usiadł pod wielkim pniem zawalonego, uschłego drzewa*

[Kora]

*czując znajomy zapach, lwica podkradła się bliżej i nie zdziwiła się na widok ciemnego lwa. Wcześniejze wydarzenia sprawiły, że poczuła kotłującą się w niej wrogość i chęć odwetu za w sumie wszystko. Jednak prawda powróciła od niej. Z kryjówki patrzyła na swojego kuzyna, znającego fragment historii o ich historii, którego ona nie znała. Choć pewnie to ona powinna mu więcej opowiedzieć. Otrząsnęła się. Prześlizgiwała się między trawami, zwalonymi pniami i skałami, obserwując Lazaretha*

[Lazareth]

*Poczuł znajomą woń...woń pewnej lwicy. Zaczął rozglądać się po okolicy jednym okiem, i tak żeby ta lwica nie zauważyła że się rozgląda. Jednocześnie lew zastanawiał się po co przyszła...miał jedną hipotezę, lecz miał nadzieję że sie nie sprawdzi*

[Kora]

*delikatne spięcie mięśni, nieznaczny, ale nienaturalny ruch łbem nałożył u niej podejrzenie, że lew podejrzewa, że ktoś tu jest. Zwęziła oczy*

[Lazareth]

Kora, wiem że tu jesteś. Wyjdź proszę. *Zaproponował* Jeśli chcesz ze mną skończyć to kończ. // potulnym jest :> //

[Kora]

//i to jak. :>//
*warknęła do siebie. Chciała zaskoczyć lwa, żeby nie wiedział skąd się pojawiła,zadziwić go. Wyskoczyła więc zręcznie z kryjówki i stanęła wyprostowana patrząc dumnym, nieco wyzywającym wzrokiem na kuzyna*

[Lazareth]

*Spojrzał na lwicę zmęczonym spojrzeniem wyblakłych oczu* Po co tu przyszłaś? Po zemste? Dla interesów? Czy w bardziej pokojowym celu? *Spytał spokojnie nadal siedząc w tym samym miejscu*

[Kora]

*zmarszyła brwi.* Chcę tylko wiedzieć co chcesz teraz zrobić.. kuzynie. *wycedziła*

[Lazareth]

Teraz? Szczerze mówiąc nie wiem...*Westchnął* Sam już nie wiem Kora, co ja mam zrobić...

[Kora]

Mówisz jakbym miała Ci doradzić. Jednego bądź więc pewien. *zniżyła głowę tak, że jej oczy były na poziomie jego* Nawet jeśli mamy tą samą krew.. nie myśl, że porzucę przeszłość i staniemy się dobrą rodzinką.

[Lazareth]

*Chciał być poważny, ale nie wytrzymał i uśmiechnął się szczerze, całym pyskiem* Oczywiście o przeszłości trudno zapomnieć. Niemniej jednak *Spoważniał* Chciałem cię przeprosić za to co zrobiłem...wiem że moje przeprosiny nic nie znaczą, szczególnie dla ciebie...ale mimo to przepraszam. *Tu zniżył głos, jakby mówił sam do siebie* Gdybym mógł cofnąć czas...wszystko wyglądałoby inaczej.

[Kora]

*zwęziła usta w cienką kreskę. Dawna gorysz jakby nieco ją opuszczała. Jej krewny, jej kuzyn, o tych samych genach, podobnych cechach i niezależnym charakterze właśnie uświadomił jej skąd te wszystkie zawiści. Podobieństwa rodzinne. Usposobienie. Ta świadomość napełniła ją jakimś dziwnym uczuciem bliskości.*

[Lazareth]

*Milczał oczekując jakiejkolwiek odpowieedzi. Wzrok wbił w ziemię. Wiatr wiał mu w plecy unosząc grzywę*

[Kora]

Wybaczam Ci. *powiedziała twardym głosem* Nie ma teraz czasu na wyrabianie sobie wrogów. Więc nie rób takiej zdechłej miny.

[Lazareth]

*Podniósł głowę, gościł na niej promienny, ale krótkotrwały uśmiech.* Dobrze powiedziane. *Zamyślił się przez chwilę* Moja matka mieszkała na Pustkowiach? Znałyście ją?

[Kora]

*zaskoczyło ją przejście do takiego tematu, więc otworzyła tylko tępo usta. Po chwili jednak odparła* Ja.. nie znam jej. Nie wiedziałam długo, że w ogóle mam ciotkę. To moja siostra jedynie może Ci coś powiedzieć o niej. Shavire. Ale.. *zawahała się* Szczerze myślałam, że to Ty co opowiesz o Twojej matce.

[Lazareth]

Przykro mi, nie wiele wiem na jej temat, prawie nic. Zginęła kiedy byłem lwiątkiem, nie zdążyłem jej poznać. Ale cieszę się że nadal mam jakąś rodzinę. *Uśmiechnął się*

[Ajala]

*Przybiegła tu niewaiadomo po co, zaczeła powoli podchodzić do lwów*

[Lazareth]

Witaj. *Mruknął do Ajali po czym wstał wolno, ziewnął i przeciągnął się leniwie*

[Ajala]

Witaj.*Przywitała się z królem* Bo ja chciałem się zapytać czy mogę zostać Lwioziemką.... *Myśli:Musiałeś teraz akurat, zasnąć miałeś mi robić za sparcie -_-* Bo jestem akurat w połowie Lwoziemką bo tata był Lwoziemcem i mój brat Tinn też. Znam już zasady brat powiedział. Żadnej nie złamie, jemu już powiedziałam dlaczego. *Ze strachem w oczach patrzała na króla*

[Lazareth]

*Westchnął* Przysięgasz być wierną Lwiej Ziemi, jej królowi i jego następcom? Przysięgasz wypełniać polecenia władców, i przestrzegać praw naszego stada? Przysięgasz że NIGDY nie zdradzisz? *Spojrzał na nią z uwagą*

[Ajala]

*Z radością spojrzała na króla* Przysięgam na moje życie!!! *Mysli: Ale zrobie mojemu bratu niespodzianke *

[Lazareth]

Hm...dobrze. Witaj więc w stadzie. *Powiedział z radością w głosie, jednak jego myśli nie były zbyt radosne.*