Czarne Jezioro

[Kora]

Krwawego Cienia? *zdziwiła się unosząc jedną brew* A któż to taki?

[Shavire]

- Zwał się Amare Hostis - wyrzekła powoli. W jej głosie można było usłyszeć szczery podziw i szacunek. - Był potomkiem Skazy, ale nigdy nie został przez niego uznany jako jego syn.
* Spojrzała na siostrę*.
- Amare był kaleki. Nie miał jednego palca u przedniej lewej łapy, więc Skaza zadecydował, że nie nadaje się on na króla, nie zaakceptował go również jako syna. Dodatkowo we wczesnym dzieciństwie Amare był bardzo chuderlawy i zdawałoby się, że nie dożyje następnego dnia swego życia, ale tak się nie stało. Na nieszczęście monarchy.
* Stwierdziła z powagą w głosie*.

[Kora]

Amare Hostis. *powtórzyła mimowolnie* Skoro to syn Skazy.. Musiał żyć strasznie dawno temu. To znaczy... że Skaza to też... nasz przodek. *zadrżała.*

[Shavire]

- Niekoniecznie tak znów dawno.
* Mruknęła*.
- To prawda, Skaza był naszym przodkiem.
* Potwierdziła ze stoickim spokojem, a zauważywszy lęk Kory, szybko dopowiedziała*.
- Mohatu i Ahadi również nimi byli, tak więc, są jakieś pozytywne strony.

[Kora]

A to też znaczy.., że mamy w sobie królewską krew. *ostatnie słowa wypowiedziała z niedowierzaniem*

[Shavire]

* Uśmiechnęła się z uznaniem*.
- Celne spostrzeżenie. I to my ją mamy, a nie Lazareth, tak więc komu prawnie należy się tron, hm?

[Kora]

*zadrżała, wciąż jeszcze nie wierząc, lecz podniecenie zapełniło ją całą. Po chwili jednak spochmurniała* Ale Skaza.. Był uzurpatorem, zdrajcą, zginął gdyż tron wcale mi się nie należał. *spojrzała na siostrę ponuro*

[Shavire]

- Zginął przez własną głupotę, moja droga.
* Odparła sucho tamta*.
- Tak czy owak, jesteśmy jedynymi spadkobiercami tronu Lwiej Ziemi, niezależnie od tego czy nasz przodek był zdrajcą czy też nie.

[Kora]

Hale też jest potomkinią, no i wydaje mi się, że jeszcze bardziej niż my. Z tronu zwalili ją Ci co sami niepowinni brać na barki władzy. To chyba jej szybciej do tronu..

[Shavire]

- Prawdą to jest, ale zauważ, że Hale nie jest zbyt zainteresowana powrotem na poprzednie stanowisko, stąd wysuwa mi się jeden wniosek. Nie zamierzam uszczęśliwiać jej na siłę.

[Kora]

Hm, fakt. *przyznała* Lepiej jej chyba na Pustkowiach, z resztą nie dziwię się jej. Ale Shavire.. Czy ty sama pragniesz władzy na Lwiej Ziemi?

[Shavire]

- Na nic mi Lwia Ziemia, wolę królować tutaj. Irytuje mnie jednak jedna rzecz, a jest nią to, że nie mogę wchodzić na teren moich przodków, kiedy mam na to ochotę.
Drażni mnie jeszcze to, że na tamtych ziemiach żyją potomkowie tych, którzy zab...
* Przerwała w pół słowa, stojąc z lekko rozwartymi ustami. Teraz zdała sobie sprawę, że to nie Lwioziemcy odpowiadają za śmierć ich rodziców, a przynajmniej nie do końca*.

[Kora]

*Jakby wszystko wyczytując z oczu siostry, westchnęła* Shavire, sama widzisz. To nie Ci Lwioziemcy są odpowiedzialni za.. za to co nas tu sprowadziło. To zrobiły bestie, które nie mają się nawet prawa nazywać zwierzęciem. Ci Lwioziemcy też nie są święci.. Ale nie sądzę by byli w stanie zrobić to co tamci. A my.. Ty, ja, Wyganńcy. Wielu z nich też nie jest złych tak naprawdę, mamy tak samo złe i dobre strony, wielu z nas należało kiedyś do ich stada. Jesteśmy tacy sami, a my? Okazuje się, że płynie w nas krew samych władców Lwiej Ziemi. Tak teraz pomyślałam... czy wojna byłaby odpowiednia na pewno..

[Shavire]

- Sprowadziły nas korzenie, Kora.
Rodzina zawsze się o nas upomni.
* Wymamrotała cicho*.
- Zobaczymy się później.
* Rzuciła ponuro, odgoniwszy się z nieobecności duchowej, po czym ruszyła pędem w stronę granicy*.

//zt//

[Kora]

Do zobaczenia. *usiadła, zauważając nagle, że jest zupełnie sama nad szarym brzegiem. Po raz pierwszy zrobiło jej się nieswojo w byciu samej. Po chwili siedzenia uznała, że nie ma ochoty siedzieć i nic nie robić. Nie zważając na dopiro co zagojone rany pomknęła na Granicę*
<zt>

[Aria]

*Przyszła nad jezioro w celu przemyślenia wszelkich zmian zachodzących teraz w jej życiu. Powoli gubiła się we własnym świecie, co przerażało ją z lekka. Usiadła nad brzegiem jeziora i zapatrzyła się w czarną, gładką taflę.*

[Asmodeusz]

*Również szanowny Pan Asmodeusz zjawił się w tymże właśnie miejsca, a wyraz jego pyska niczym na avatarze: cyniczny, nieco złośliwy. Podchodząc z wolna ku Arii, będąc jednak spore kilka kroków od niej, zacmokał kilkakrotnie, jakby z dezaprobatą*
- Kogóż my tutaj mamy. *rzucił oschle, jakby nieco sam do siebie. Oblizał z uwielbieniem, w sposób demonstracyjny, pysk*

[Aria]

*Odwróciła pysk w stronę nowo przybyłego samca i zlustrowała go spojrzeniem jakby od niechcenia.* -Raczej nigdy wcześniej Cię nie widziałam. Najwyraźniej z kimś mnie pomyliłeś, lwie. *Rzuciła również od niechcenia, unosząc prawie niezauważalnie kąciki ust.*

[Asmodeusz]

*zaśmiał się szyderczo*
- Kochanie, oczywiście, że nie pomyliłem. Jakbym Cię znał czy sądził, że taki fakt zaistniał, zapewne zwróciłbym się do Ciebie po imieniu, a nie pytał, kim jesteś. Odrobinę rusz tą uroczą łepetyną, niewiasto. *rzucił, twardo siadając tuż obok ciała Arii. Ziewnął przeciągle, niejako dając upust swemu znużeniu. *

[Aria]

-Cóż wydaje mi się, iż zdanie, które z siebie wydałeś nie było pytaniem. Przykro mi, niektórzy po prostu nie potrafią formułować pytań, wybacz, że nie zrozumiałam Twojego. *Zerknęła ze znużeniem na lwa, który teraz znajdował się tuż obok niej.*

[Asmodeusz]

- Lub niektórych intelekt kula się w powijakach, przez co jest zbyt tępym, coby je wyłapać. *dodał bez emocji, wzruszając barkami. Chytry półuśmiech nadal nie znikał z jego dwubarwnego pyska*

[Aria]

-Ciężko jest odpowiadać na niezadane pytania nawet, jeśli w założeniu miały być one pytaniami. Wiedz, że o prawdziwym przesłaniu słowa wie tylko jego właściciel. * Powiedziała bezbarwnie, prezentując przy tym rząd swoich kłów.*

[Asmodeusz]

*a ten zdawał się nic z tego gestu nie robić*
- Czasem trzeba jedynie rozruszać swoje mózgowe, które trzeba wpierw posiąść rzecz jasna, aby przyjąć prostą prawdę taką, jaka ona jest.

[Aria]

- To Ty, kochany masz raczej problemy ze sobą, skoro masz pretensję do innych, że nie odpowiadają na pytania, których nie zadałeś. Życie to nie bajka, nikt nie zgadnie tego, co masz w głowie. * Stwierdziła rysując pazurem po piachu nabrzeża. *

[Asmodeusz]

- A zatem jak interptetujesz słowa: kogoż my tu mamy - ja bowiem nie widzę w tym niczego innego, aniżeli zapytanie. Stwierdzenie to nie jest, niestety, nie ma ani podmiotu, ani nawet żadnego faktu.

[Aria]

* Podniosła lekko brwi, cmokając z dezaprobatą*
- Dobrze, odpowiem na Twoje "pytanie", ponieważ szkoda mi czasu na dalszą grę słów, która i tak po pewnym czasie skończyłaby się 1:0 dla jednego lub drugiego. * Powiedziała wysuwając pazury i przyglądając się im z pozornym zainteresowaniem.* Jestem Aria, siostra Lorise oraz Lazaretha, obecnego władcy Lwiej Ziemi. *Powiedziała znużona*

[Asmodeusz]

*skrzywił się na wspomnienie słowa Lazareth*
- Słyszałam, że Twój braciszek to niezła pokraka.

[Aria]

* Skrzywiła się * - W rzeczy samej. Ciężko jest już mi nazywać go bratem. * Uśmiechnęła się delikatnie* Więc skoro już znasz moje imię, może zechcesz pochwalić się swoim ?

[Asmodeusz]

- Asmodeusz. *wurzycił z siebie chłodno, oblizując pyska. Położył się na plecach, z łap tworząc coś na kształt poduszki, na której spoczął jego łeb. Przymknął oczy*
- Rodziny sobie nie wybieramy. Lorise nie znam. *odparł*
- Też płaszczy swój zacny zad na Lwiej Ziemi?

[Aria]

- Asmodeusz * Powiedziała cicho, bardziej do siebie, niż do lwa. *
- Niestety, rodziny nie. Lorise jest Wyzwolenką. *Odparła chłodno*