Lwia Przygoda

Wąwóz - naturalna granica między ziemiami dwóch Stad. Jest to bardzo długa pozostałość wyschniętej przed wiekami rzeki. Znaczna część ma tak strome brzegi, że nie można w żaden sposób wspiąć się na górę.

Tutaj właśnie w przyszłości (w pierwszej części Króla Lwa) zginie król Mufasa.

*Przechadza się wzdłuż krawędzi. Zastanawia się, czy gdyby z niej kogoś zepchnął, to jak szybko by tamta osoba zginęła.*

//LOL jestem psycholem xD//

*Nagle oczom lwa ukazać się mogła srebrna sylwetka, krocząca z naprzeciwka. Camille zmierzała w jego stronę, a że miała zmrużone oczy (olaboga, idzie krawędzią i nie patrzy, gdzie stawia łapy - samobójczyni albo istota obdarzona świetnie rozwiniętą intuicją), nie dostrzegła nawet samca, który - siłą rzeczy - z każdą chwilą znajdował się bliżej i bliżej...
Nuciła jakąś skoczną melodię pod nosem, a kroki stawiała nie mniej energicznie, niźli uszy nawiedzały kolejne takty owej piosenki. Podskakiwała nawet, jeśli w świecie PRZED KRÓLEM LWEM, w świecie Disney'a, było to możliwe. Jeśli nie, to kroczyła krokiem Simby pod koniec "Hakuny Mataty". Tak. Jeśli obie są możliwe, wykonywała je naprzemiennie. Jeszcze ciekawiej. Jeśli lew nie odskoczy czy nie zareaguje, najpewniej za krótki moment któreś z nich wyląduje na twardej, spękanej i suchej ziemi czy skale, zależy, jak upadnie...*

*Trudno mu było jej nie usłyszeć... Zatrzymał się jak wryty - ciut go zatkało... zaparł się, nie zamierzał zejść jej z drogi, ani się odezwać.*
//XD//

*Nie odsunął się, zatem po krótkiej chwili poczuł ŁUBUDUUUUB! No, dobra, nie było ono takie w pełni łubuduuubowe, bo Camille nie była wielka i ciężka, a i nie szła jakoś szczególnie szybko. Mbaya także się zatrzymał, co złagodziło dodatkowo owe zderzenie. Co począć? Fizyka jest bezlitosna nawet dla lwów. Zamrugała nerwowo, kiedy poczuła skutki zderzenia. Nawet piosenka ucichła. Kam wyglądała, jakby nie do końca pojmowała, co też właśnie się stało. *
- Uważałbyś nieco, jak chodzisz... Bo jeszcze pomyślę, że na mnie lecisz *powiedziała pogodnie, uśmiechając łagodnie w stronę samca*

Cóż... to chyba Ty na mnie wpadłaś... więc to raczej Ty na mnie lecisz, mała. *Powiedział wstając*
//No jestem ciekaw co z tego wyniknie XD//

*zmierzyła go uważnie bacznym wejrzeniem liliowych oczu*
- No co za bezczelność. Kto Ci kazał nagle wyrastać przede mną? Specjalnie wszedłeś mi w drogę, ja to wiem. A teraz to już i Ty o tym wiesz *powiedziała, wesoło, nie z żadnym wyrzutem - wbrew znaczeniu pierwszych jej słów. Nie było to oburzenie, a coś na kształt zabawy. Bo to Camille... *

Powiadasz? *Uśmiechnął się zawadiacko... choć sam właściwie niezbyt wiedział, czy chce jej dopiec, czy wręcz przeciwnie.* Wiem co wiem i wiem, że nie wiesz co takiego ja właściwie wiem.

*Zamrugała, nieco może nerwowo, choć jej zdenerwowanie to była jedynie gra pozorów*
- Wiem natomiast, że nie jesteś zbyt rozgarnięty, prawda? *rzuciła pogodnie, wcale nie z zamiarem urażenia kogokolwiek*

*Machnął lekko ogonem z lewa na prawo.* A może tak Ci się tylko wydaje?

- Udowodnij! *rzuciła pewnie i mocno na słowo stawiając nacisk. Tak, zabrzmiało to po części jako rozkaz, w znacznej jednak mierze niczym wyzwanie. Przekrzywiła z lekka łeb, mierząc go spojrzeniem spod nieznacznie przymkniętych powiek*

Najlepszym dowodem jest to, że nie ośmieszam się usiłując to udowodnić. *Powiedział uśmiechając się kącikiem ust.*

- Albo jesteś zbyt mało inteligentny, aby być w stanie to wyjaśnić *rzuciła podobnym tonem do samca, uśmiechając półgębkiem - niczym w odbiciu lustrzanym*

*Milczy przez chwilę z zaczepnym uśmiechem. Niech teraz ona tylko coś powie, a zaraz wymyśli jakąś ripostę.*

*Ona - niestety dla samca - uśmiechnęła się również, podtrzymując narzucone przez lwa milczenie, uśmiechając z lekka zadziornie i raz na jakiś czas uderzywszy z lekka ogonem*

*Nie da za wygraną, jeśli się odezwie pierwszy - przegra. Siada wygodnie i obserwuje ruchy kitki lwicy.*

*A ta przedrzeźnia go, rozsiada się i nadal bacznie mu przygląda. Uśmiechnęła się jeno nieco zawadiacko. W końcu podeszła do niego i zaczęła delikatnie tarmosić jego grzywę. Przecież jej nie zabroni. Nie może!*

*Przesunął delikatnie kitą swojego ogona tuż pod jej brodą ignorując tarmoszenie grzywy.*
//XD//

*Uśmiechnęła się podstępnie, odsunęła odeń, by za krótki moment mocno wybić się z tylnych łap i przewrócić go na grzbiet - uważając, rzecz jasna, aby czasem oboje nie zlecieli w dół. Jakoś wolała sobie tego oszczędzić*

//Chyba MG musi teraz rozsądzić kto skończy na łopatkach xD//
*Usiłuje się zaprzeć i to ją wywrócić na plecy.*

*Uważa, żeby się nie roześmiać. W końcu uskakuje na bok. Bolał ją kręgosłup, o! Niby leżenie na twardym jest okej, ale nie, kiedy gniecie Cię jakiś młodzieniec. Uśmiecha się zadziornie, skinąwszy mu głową, zupełnie, jakby chciała powiedzieć (bez powiedzenia, bo nie wolno!): "nie jesteś taki słaby, na jakiego wyglądasz". Ot, nieme uznanie*

*Uśmiechnął się pod nosem. Podniósł jedną z łap, wysunął pazury i zaczął delikatnie drapać się po brodzie. W głębi duszy cieszyło go, że wywarł na niej dobre wrażenie. Nadal milczał.*

*Podeszła i za każdym razem, kiedy ten się podrapał, szukała i patrzyła bacznie, czy gdzieś nie ucieka czasem jakaś pchła*

*Pcheł jednak Mbaya nie miał. Mimo słabego dostępu do wody i ciągłego zakurzenia dbał on o swoją higienę..*

*Westchnęła ciężko - acz bezgłośnie! - cicho mając nadzieję, że nie zalicza się to do odezwania się. Podeszła do samca, chwyciła lekko ucho samca pomiędzy wargi (nie zagryzała zębami!) i zaczęła je z lekka memłać czy nieco pociągać. Kiedyś musi mieć dość!*

*W myślach powiedział do siebie: A więc to tak... no to co teraz? I pocałował lwicę.*
//XDDD//

*Zamurowało ją, zatem była nieco... drętwa. Ale za nic nie przegra, nie ma szans! Zaraz więc się jakoś połapała w sytuacji i pocałunek odwzajemniła, by - kiedy już się od niego odsunęła - pacnąć go z lekka łapką w bark*

//Właśnie przypomniał mi się kawał "Człowieku nigdy się nie całuj" bardzo adekwatny w sumie do sytuacji XD//

*Także ją pacną, lecz ogonem. Zaczynają mu się z wolna kończyć pomysły... Robi minę w stylu: *

//LOL//

*Nie tylko jemu kończą się pomysły. Samica podłapała minę, wyszczerzyła się niczym seryjny... no, właśnie, właśnie on. Pewnym, acz dość niespiesznym i poniekąd dostojnym czy eleganckim krokiem zbliżyła się do niego, by przechodząc obok obetrzeć się o jego bok, niczym domagająca się pieszczot kotka, od samego karku, po kraniec ogona. Zamruczałaby, ale nie może...*

*Nie dał się podpuścić... wyprzedził ją i zaszedł jej drogę.*