Lwia Przygoda

*Jej duch zmaterializował się pośrodku mglistej, mającej zapewne nieprzyjazny charakter dla żyjących równiny. Baczne spojrzenie czarnej lwicy uważnie zlustrowało teren. Morze mgieł. Mgły tu, mgły tam, wszędzie te cholerne mgły. Shavire westchnęła ciężko, siadając na ziemi. Jakaś duchowa część niej zatęskniła za tamtym dawnym cielesnym życiem. Szybko odgoniła od siebie tę tęsknotę. To co było, nie wróci i nie ma sensu dalej tego rozpamiętywać, czyż nie?*

*Materializuje się obok jakiegoś drzewa... a raczej w drzewie...* Chyba muszę jeszcze to poćwiczyć...
*Znika i materializuje się tuż obok Shav* Witaj Shav, co Cię tu sprowadza?

- Ach, to Ty, Mvuto.
*Mina Shavire zdradzała, że nie jest zbyt zachwycona obecnością samca*.
- Jak to co? Popływać sobie przyszłam.
*Sarkastyczny uśmiech wykwitł na jej obliczu*.

*Unosi się lekko i pływa w powietrzu* To na co czekasz?
// //

- Straciłam ochotę.
*Mruknęła zdawkowo*.
- Nie wiesz, gdzie podziewa się reszta duchowej ferajny?

Pewnie jak zwykle podglądają żywych kiedy...eee albo gdzieś tu się kręcą.
//xd//

*Na jej pysku mimowolnie pojawił się uśmiech*.
- Dobrze, że tego starego zrzędy Ibilisa tu nie ma.
*Odetchnęła z ulgą*.
- Ten lew nawet za śmierci potrafi doprowadzić mnie do białej gorączki.

Też go nie lubię... pamiętam jak byłem lwiątkiem, to mnie niesprawiedliwie ukarał... jak i wszystkie lwiątka... przecież to jeszcze była Lwia Ziemia, nie granica...

*Jego oczy materializują się przed Shav*
Z wzajemnością...

- Czasami mam bardzo dziwne wrażenie, że uparcie mnie śledzisz.
*Zwróciła się z niesmakiem do latających oczu*.

*Prócz oczu zmaterializowała się reszta pyska* Ależ skąd... po prostu wyczuwam, gdy o mnie mowa... *Materializuje swój ogon zupełnie oddzielony od reszty... i macha nim Shav tuż przed nosem*

- Gdybyśmy byli materialni jak przed laty, już dawno złoiłabym Ci skórę.
*Warknęła, obnażając zębiska*.

Złość piękności szkodzi... nawet tej wygnańczej... *Uśmiechnął się złośliwie.*

Tobie na pewno nie zaszkodzi staruszku. *Wyłonił się z mgły, nie przepadał za materializacją której nie towarzyszyły przynajmniej pięciometrowe zielone płomienie więc rzadko jej używał.* Nie czujesz się tu trochę zbyt samotna kuzynko ?

- Przykro mi, że Cię rozczaruję, ale duchów to nie dotyczy.
*Wytknęła mu język*.
- Chociaż, gdy tak patrzę na Ciebie, to mam wrażenie, że akurat Twojej osoby ta reguła nie obowiązuje.
*Przeniosła swój wzrok na Lazaretha*.
- Ach, w końcu ktoś normalny! Bez obrazy, Mvuto.

Widzę, że będziemy się przekomarzać aż po wsze czasy... bo raczej się nie da zabić ducha... *Materializuje łapę z pazurami, macha przez Laza... oczywiście łapa go przeniknęła*... szkoda...

- Nawet gdyby tak nie było, to nie dałbyś rady Lazarethowi.
*Zawyrokowała z poważną miną*.
- Chociaż Twoje zawyżone ego mogłoby stanowić dla Ciebie jakąś ochronę.

*Przyjrzał się Lazowi, robił pokpiwającą minę i zmaterializował resztę swej osoby.* Chyba sobie żartujesz... jest o 1/3 ode mnie lżejszy...

Tak...nie ma to jak spędzić resztę wieczności w przyjemnym towarzystwie pełnym uprzejmości i na ważnych i podniosłych , a przede wszystkim kulturalnych konwersacjach. *Ziewnął.* Może dlatego że trzeba było nie żreć tyle za życia hm ? *Zwrócił się do Ibilisa.*

Cóż... akurat moja większa masa, to w tej sytuacji moja przewaga... choć i tak nie jesteśmy w pełni materialni, więc jest to i tak obojętne... *Ogląda pazury*

- A szkoda.
*Westchnęła z ciężkim sercem, ponuro przyglądając się swoim łapom*.

Ja to się zastanawiam... czemu po śmierci jestem otoczony przez Wygnańców... czuję się jak obiekt kiepskiego żartu... *Znowu machnął Shav ogonem przed nosem*

- Jak dla mnie, Ibilisie, to właśnie Ty jesteś tym kiepskim żartem.
*Mruknęła, unosząc w górę kąciki warg*.
- Och, nie pasuje Ci nasze towarzystwo, drogi szwagrze? Daj spokój, przecież jesteśmy rodziną.
*Uśmiechnęła się do niego przymilnie, ale jednakowo w jej uśmiechu można było dojrzeć sztuczność*.

Może nas po prostu "rodzinnie" *wymówił w tak sarkastyczny sposób... że bardziej się nie da* pogrupowało...

- Nie narzekaj. Zawsze mogłeś znaleźć się w towarzystwie hien.
*Szyderczy uśmiech ozdobił z wdziękiem jej niematerialną facjatę*.

Albo tych wygnańców, którzy mi żonę sprzątnęli... jako duch i tak bym nic nie mógł zrobić... o ile to nie Wy...

- Uważnie waż słowa, Ibilisie!
*Ryknęła głośno, wściekłym spojrzeniem mierząc jego oblicze*.
- To była... jest moja siostra, a oskarżanie najbliższej rodziny o jej śmierć jest bezpodstawne i niedorzeczne.
*Lwica na powrót przybrała się w kamienną, niewzruszoną minę*.
- Tamci najpewniej zostali surowo ukarani. Nie spotkasz tu ich.
*Stwierdziła spokojnie*.

Mam taką nadzieję... *Blizny na poliku wyraźnie zaczęły się jarzyć niczym żar w ognisku*

- Nawet jeśli ich spotkasz, w co niemożliwie wątpię, to co im zrobisz? Wetkniesz im łapę pomiędzy niematerialne ,,żebra"?
*Zaśmiała się ponuro*.
- Rozchmurz się, snobie. Wieczność przed nami. Idź sobie pooglądaj żyjących. Niekiedy serwują naprawdę wyborne widowiska.
*Mruknęła*.