Wyschnięte źródło - KWIETNIOWY EVENT !

[Lima]

-Taaaaaak...Jak ledwo co wstanie słońce to wyparuje.-*Rzuciła z przekąsme.*-Próbowaliście już kopać?

[Lazareth]

Taaa...próbowaliśmy. Tak czy siak, wiemy że wyparuje dlatego wypijemy ją zaraz o świcie...podzielimy się z tobą.

[Lima]

-Dziękuje, ale mi nie potrzeba, jestem wytrzymalsza niż się wydaje.

[Lazareth]

Może i wytrzymalsza, ale wody potrzebujesz jak każdy. *Powiedział spokojnie. Nie chciał żeby ktoś z jego nowego stada zginął w tak żałosny sposób jak przez suszę.*

[Camille]

To był bardzo krótki dzień, skoro ledwo się zaczął, a już mowa o zniżającym się słońcu. Tak czy inaczej: Lima nie musi kozaczyć, bo o ile wytrzymałość to raz, piekielne męczarnie związane z odwodnieniem się organizmu to dwa.
Zerwał się pasat, ciepłym powiewem tarmosząc futra zebranych lwów. Nie, nie było wcale zimniej, pogoda szalała, rozpieszczając wszelkie żywe istoty ciepłem... O ironio. Nic, tylko rozłożyć leżaczek i się opalać, słońca nie brakowało! Tylko to futro... może przeszkadzać. Podobnie, jak grzeje. Och, i to jeszcze te bujne grzywy naszych mężczyzn! Dodatkowy balast, dodatkowe grzanie, same "zalety". I to wszystko po to tylko, coby na kobietach robić wrażenie...

Nie mniej jednak, powracając do fabuły, drobne ziarna piachu, co jakiś czas odrywane od podłoża i niesione na spore odległości przez ciepłe wiewy, zacinały po oczach naszej ekipy, przez co niejedno ślepię poczerwieniało i piec poczęło. Na niebie ni jednej chmurki, w promieniu kilku metrów jedynie uschnięte badyle, onegdaj będące pewnie jakimiś akacjami czy innymi baobabami.



// czekam, aż się zjawi więcej osób, jakby co XD //

[Mvuto]

//Ten tekst o grzywach mnie rozwalił //
*Zamyka oczy i pysk... próbuje zasłonić łapami nos do którego sypie mu się piach...*

[Lazareth]

*Podnosi z ziemi kilka uschłych liści i wiąże je sobie dookoła pyska.* Jaskinia.

[Mvuto]

Gdzie Ty masz tu jaskinię?! *Kaszle, bo krzycząc zakrztusił się piachem*

[Lazareth]

Jaskinię musimy znaleźć. *Powiedział idąc przed siebie* Stój...to nie ma sensu, w piasku będziemy chodzić w kółko, niewiele widzę.

[Mvuto]

Ja też... Trzeba to przeczekać... *Znowu kaszle*

[Lazareth]

Ta...oślepniemy. Trzeba znaleźć schron.

[Mvuto]

Zamknij oczy i zakryj łapami, to nie oślepniesz! *EKHE!*

[Lazareth]

Ty se zakryj. Ja poszukam schronienia. *Poszedł w lewo*

[Mvuto]

*Zakrył zamknięte oczy i położył się w miarę płasko*

[Lazareth]

*Znalazł dwa oparte o siebie głazy i wszedł pod nie.*

[Camille]

Pasaty nie należały do najsilniejszych, sztormu by nie spowodowały. Bynajmniej już nie dlatego, iż nie było wody w pobliżu. To tylko taki podrzędny powód. Drobiny piachu stawały się po prostu niesłychanie nieznośne, kiedy udręczone nimi spojówki piekły niemiłosiernie, powodując ogromny dyskomfort. Nikt o zdrowych zmysłach nie zniósłby tego dłużej, niż przez kilka, może kilkanaście sekund. Pomysł Lazaretha był całkiem skuteczny, ale chyba nie zamierzał spędzić tam całego wieczoru? Tak, wieczoru. Niebo powoli nabierało granatowego odcieniu, a upał wcale nie słabł - mimo faktu, iż słońce z wolna znikało już za horyzontem, dając pole do popisu księżycowi, który, zawieszony wysoko nad głowami lwów, powoli począł odznaczać się swoim błyskiem. Niespiesznie, jakby na coś zwlekając czy czegoś się obawiając, na sklepienie wkraczały gwiazdy - pierwej jeno pojedyncze, święcące raźno punkciki, oddalone od swych kompanek o wiele, wiele milionów lat świetlnych - co na ciemniejącym niebie zdawało się zaledwie kilkunastoma centymetrami - a z czasem przybywało ich więcej i więcej, zasiewając pogodnie bezchmurne niebo swoimi bytami.