Sawanna

[Asmodeusz]

*walczył, coby się nie plasnąć w czoło*
- Nie. Chyba nie. Nie znałem gnoja. *skwitował. Mówiąc o ojcu miał na myśli Lazaretha - który przecie jakiś czas temu królował na Lwiej Ziemi*

[Mara]

-Aha.Fajnie...A moja matka zniknęła pewnego dnia.

[Asmodeusz]

- Coś tam kiedyś słyszałem. Może miała dość Twego ojca?

[Mara]

-Może..Ostatnio podpalił Lwią Ziemie.

[Asmodeusz]

- Poważnie? O tym akurat nic nie słyszałem! *rzucił, wplatając w wypowiedź nieco więcej entuzjazmu, niż zazwyczaj*
- Może opowiesz mi o tym coś więcej?

[Mara]

-Dobra,a więc On i Shavire,a także Mvuto poszli do Wielkich Traw.Tam zaczęli podpalać.Mój ojciec odciął im drogę,ale jakoś wyszli.Podobno teraz Mvuto ma żal do tego co zrobił.*Opowiedziała.*-No wiesz streściłam ci to.

[Asmodeusz]

- Też bym miał żal, gdyby ktoś usiłował mnie spalić żywcem. Tym bardziej jakby był to Twój wapniak. Jakoś nie pałam do gościa sympatią. *skwitował*

[Mara]

-Aha.Mvuto jest jakiś dziwny.Dobra kończę mówić na ten temat.

[Asmodeusz]

- Dziwny? *Asmodeusz ściągnął brwi, bacznie przyglądając się lwicy. Taaa, niedoszły król, pewnie ambicja ucierpiała. Tak czy inaczej, Asmo sam zbyt pochlebnej opinii na jego temat nie miał. Ale... w zasadzie Asmodeusz nie miał dobrego zdania o kimkolwiek, kto nie byłby nim*

[Mara]

*Nie usłyszała go.Zamyśliła się głęboko.*

[Asmodeusz]

- Ziemia do Mary, łuhuuuuhuuu!! *pomachał jej łapą przed oczyma, wywracając własnymi ślepiami*

[Mara]

*Ocknęła się.*-Co się stało?*Spojrzała na Asmodeusza.*

[Asmodeusz]

- Pytałem, co masz na myśli mówiąc, że Mvuto jest dziwny. Ale widzę, że niekoniecznie masz chęć ze mną rozmawiać. *mruknął*

[Mara]

-Nie mogę ci powiedzieć.No on rozkochał w sobie dwie lwice.Jednej złamał serce.No i dla mnie jest dziwny.

[Asmodeusz]

- Taaa, coś o tym wiem. *mruknął, przypominając sobie akcję, kiedy oto dawał (całkiem z resztą nieudolnie) kosza pewnej ciemnej kocicy. Wzdrygnął się wymownie*
- Casanova, taaa.

[Mara]

-Dobra.*Spoglądając na niebo,skupiła wzrok na czerwonożółtym słońcu.*

[Asmodeusz]

- A co, Twe serce też udało mu się złamać? *rzucił cynicznie*

[Mara]

-Nie.Skąd ci to przyszło do głowy?

[Asmodeusz]

- Jakoś tak dziwnie reagujesz, kiedy o nim mówimy *wzruszył barkami. Wstał, wyprostował się, przeciągnął, a w jego starym, umęczonym kręgosłupie poprzeskakiwały jakie kręgi, trzeszcząc nieprzyjemnie*

[Mara]

-A ty co nie łamałeś serca jakiejś lwicy?Zapewne tak,bo chłopcy często to robią.

[Asmodeusz]

- Nie. Zawsze byłem indywidualistą i egoistą. Z nikim się nie zadawałem, zatem nawet nie miały okazji się we mnie zakochać.

[Mara]

-Rozumiem cię.*Spojrzała na niego.*

[Asmodeusz]

*skinął jedynie łepetyną w milczeniu*
- Nie lubiłem nigdy większych tłumów.

[Mara]

-Aha.No i jesteś małomówny.*Rzekła.*

[Asmodeusz]

- A po co się odzywać? *wzruszył barkami*
- Jeśli ktoś wie o Tobie zbyt wiele, łatwiej mu Cię zniszczyć. A zapewne prędzej czy później najdzie go na to chęć.

[Mara]

-No ja bym cię nie zabiła.Ty prędzej mnie byś zabił.

[Asmodeusz]

- Wyglądam Ci na mordercę? Ja jestem na to zbyt leniwy.

[Mara]

-No i jesteś stary.*Zaśmiała się.*

[Asmodeusz]

- Może i stary. Stary, ale jary. Jak mi się już zechce, oczywiście.

[Mara]

-Fajnie.*Usiadła.Słońce odbijało się tak,że ona była cała żółta.*