Lwia Przygoda

*Łażąc samopas po pustkowiach zauważył przyjemnie wyglądające cieniste miejsce - w sam raz na postój.*

* Przechodziła akurat niedaleko, gdy ujrzała znajomą jej już postać*.
- Salve, Mvuto.
* Powiedziała niskim głosem, zachodząc go od tyłu*.

*Wzdrygnął się słysząc znajomy głos.* W-witaj... *Powoli się obrócił... z rany na pysku dalej kapały pojedyncze krople krwi*

* Dopiero, gdy się obrócił, ujrzała na jego pysku wciąż krwawiącą ranę*.
- Kto Ci to zrobił?
* Zapytała niewzruszenie, choć w jej oczach można było dostrzec drobną iskierkę zaciekawienia*.

Nie kabluję... tyle to i ja wiem o życiu...

- O co chodzi? Boisz się, że Cię wsypie i znowu dostaniesz łomot?
* Uśmiechnęła się z kpiną*.
- Czyżby to był ktoś, kto należy do mojej rodziny?
* Zapytała po chwili, unosząc jedną brew*.

*Powtórzył* Nie kabluję... *Ale w jego oczach można było spokojnie wyczytać kto to mu zrobił i czemu.*

- Czyżby to była Kora? Jeśli dobrze pamiętam, to wraz z Helbim z nią zostawiliśmy Cię tamtym razem w wiosce.
* Zrobiła krótką pauzę, po czym kontynuowała*.
- Od początku też przejawiała w stosunku do Ciebie niechęć, którą wyraźnie ukazywała. Cóż, wiedziałam w duchu, że niebezpiecznie Was było zostawiać samych, ale masz dobrą lekcję na przyszłość. Możesz się przyzwyczajać. Tu często lwy chodzą pokaleczone.

Właśnie się uczę... i trochę źle zinterpretowałem jedną jej radę... A i to nie tyle ona... co Twój syn... który jej lekko przy tym pomógł... *Przerwał na chwilę* Zapytam z ciekawości... planujecie zapewne przejąć władzę na Lwiej Ziemi... Mam rację?

- Mój syn Cię tak urządził?
* Na jej pysku pojawiło się zarówno rozbawienie, jak i lekkie niedowierzanie*.
Jest silniejszy niż myślałam. Ombre może się nam okazać pomocny. Bardzo pomocny.
* Przeleciało jej przez myśl*.
- Hm, co?
* Zapytała, uciekając z myśli do rzeczywistości, kiedy usłyszała pytanie do niej skierowane, ale którego sensu nie usłyszała*.

To znaczy nie tyle sam, a we dwójkę mnie tak załatwili... w pojedynkę by raczej nie dał rady...
A pytałem, czy zamierzacie atakować Lwią Ziemię?

- Musimy popracować nad Twoją koordynacją ruchów w walce z dwoma przeciwnikami.
* Oznajmiła z powagą*.
- Hm, może.
* Wymamrotała niejednoznacznie, patrząc gdzieś w bok*.

Bo widzisz... aktualny król *splunął* się mnie boi... Zasłania się przede mną choćby swoim ochroniarzem Mateso... albo lwicą której ot tak nie uderzę... Ale mnie samego to się boi...

* Uśmiechnęła się półgębkiem*.
- Coś sugerujesz, Mvuto?

Hmm... w razie ataku na nich... o ile zostawicie mi go samego, to wezmę go na siebie...

- Na razie trzeba Cię do tego przygotować. Lazareth może mieć koło siebie swojego ochroniarza, o którym już wspominałeś oraz tamtą lwicę, a jak sam przyznałeś, kiepsko Ci idzie walka z dwójką lwów, a co dopiero z trójką.
* Spojrzała na niego uważniej*.
- Chyba, że masz jakieś, co najmniej dziwne zdolności i z liczbą przeciwników większą od liczby dwa, sobie poradzisz?
* Zapytała drwiąco*.

No faktycznie... trening by mi się przydał... w walce jeden na jednego, to raczej mało kto umie mnie pokonać, ale przy większej liczbie przeciwników przegrywam zawsze...

- Zajmiemy się Twoim szkoleniem.
* Rzekła, siadając na lekko spieczonej glebie*.

//Ta Twoja sygna mnie rozwala Ilekroć nie mam pomysłu... to się na nią gapię, a ona magicznie daje mi jakiś tekst //
Dobrze... od czego mam zacząć? Niech zgadnę od załatwienia komuś żarcia? // //

// Magiczna sygnatura ; O Pewnie Shav z obrazka ma dostęp do mojego mózgu i to on Ci te teksty wymyśla i przesyła do niej //

- Aż takich poświęceń od Ciebie nie wymagamy.
* Zakpiła*.
- Wątpię, czy byś umiał upolować nawet mysz. Poza tym, od Twojego przyjścia tutaj, wszystkie pochowały się w najgłębsze nory. Zapewne stwierdziły, że nie są godne patrzeć na Twoją osławioną osobę, tak że... * W tym momencie przerwała i nieoczekiwanie skoczyła w kierunku Mvuto. Ostre zębiska błysnęły kilka milimetrów od jego szyi, kiedy lwica przewróciła go i przygniotła do ziemi*.
- Pierwsza lekcja: bądź czujny. Lwioziemcy podczas walki będą próbowali Cię zagadywać, żeby osłabić Twoją koncentrację. Nie możesz im na to pozwolić. Atakuj nieprzerwanie, robiąc tylko krótkie przerwy na zaczerpnięcie tchu. Musisz się też nauczyć uderzać w miejsca, które pozwolą Ci szybko wygrać, a są to: potylica, nos i oczy. jeśli zostaniesz przygnieciony do ziemi, to spróbuj skopać przeciwnika po słabiźnie, tudzież zadać cios w podbrzusze albo ugryźć lub wbić pazury w łapę. To najlepsze cele.
* Mówiła wyniosłym, mentorskim tonem*.

Hmm... Czułe punkty, podbrzusze... łapa...A co, jeśli chcę wroga jedynie obezwładnić, bo będzie mi potrzebny żywy i w miarę nieuszkodzony?

- Walnij w potylicę, to straci przytomność.
* Powiedziała bez zastanowienia*.
- Zresztą, powinieneś o tym już coś wiedzieć, nieprawdaż? Miałeś okazję doświadczyć tego na własnej skórze.
* Uśmiechnęła się znacząco*.

Heh... miałem na myśli jak obezwładnić kogoś szybko i na długo... cios w potylicę, tak?

- A do czego niby zmierzam, hm?
* Spojrzała na niego, skrzywiwszy się nieco*.

Wiesz... w tej pozycji łatwiej mi się uczyć powtarzając lekcję na głos...

* Dopiero w tej chwili zdała sobie sprawę, że go dalej trzymała przy glebie. Zeszła z niego, mruknąwszy coś niewyraźnie*.

To walka z jednym wrogiem omówiona... teraz z kilkoma naraz...

- Omówiona tylko wstępnie.
*Mruknęła posępnie*.
- Co do walki z dwoma przeciwnikami, to wyjawię Ci tylko tyle, że musisz mieć podzielną uwagę i dużo myśleć nad swoimi ruchami. Jedno uderzenie może przesądzić o wszystkim.
* Oznajmiła cicho*.
- Ale to przećwiczymy już w praktyce.
* Machnęła, ot tak ogonem i ruszyła w kierunku mozolnie płynącego strumienia*.

*Idzie za nią* Mam nadzieję... że to coś da...