Cmentarzysko Słoni

[Sirius]

Skąd wiesz że jestem twój? *Uniósł jedną brew do góry i usiadł owijając ogon wokół łap* I kim tak w ogóle jesteś?

[Shavire]

* Czarna uśmiechnęła się jadowicie. Czyżby młody nie wiedział, że nikt inny, prócz Wygnańców, nie mógł przebywać na Pustkowiach? Cóż, trzeba było mu to uświadomić. Samica błyskawicznie poderwała się do góry i nim Saren zdołał cokolwiek zrobić, leżał już przybity do ziemi, a nad nim górowała postać hebanowej lwicy, złowrogo na niego patrzącej*.
- Bo już byś dawno wąchał piach od spodu, młokosie.
* Warknęła, schodząc z niego po chwili*.
- Nie zwykłam w zwyczaju zdradzać swojego imienia, lecz dla Ciebie zrobię wyjątek. Możesz czuć się zaszczycony.
* Uśmiechnęła się szelmowsko*.
- Zwę się Shavire.
* Powiedziała, siadając naprzeciwko samca*.

[Sirius]

Shavire...*Powtórzył wstając* Mi możesz mówić Saren. *Usiadł*

[Shavire]

* Lwica zmarszczyła lekko brwi. Saren?*
- Latorośl Lazaretha...
* Mruknęła cicho pod nosem. Kora już jej coś o nim opowiadała*.
- Więc, Saren, jak długo już tu mieszkasz? Nigdy wcześniej Cię u nas nie widziałam.

[Sirius]

Mieszkam? W sumie nie wiem...straciłem rachubę czasu. Kiedy tu przybyłem byłem jeszcze lwiątkiem. Nie widziałaś mnie prawdopodobnie dlatego że na Pustkowia przyprowadziła mnie Kora. Zostawiła tu i zabroniła stąd wychodzić i spotykać się z innymi wygnańcami, przynajmniej przez jakiś czas. Urosłem, więc postanowiłem sie stąd wyrwać i zobaczyć reszte Pustkowi. I tak napotkałem Ciebie.

[Shavire]

- Ach, tak.
* Mruknęła cicho pod nosem*.
- Wobec tego chodź, pokażę Ci resztę naszych terenów...

[Sirius]

Zaczekaj. *Wstał* Kiedy mieszkałem na Lwiej Ziemi wmawiali mi żeby wam nie ufać...nie wiem czemu mi pomagasz, tak bezinteresownie. Z resztą na Pustkowiach jest też pewnie kilka osób które z chęcią widziałyby mnie martwego...wiesz czyim jestem synem.

[Shavire]

- Wobec tego, dlaczego zaufałeś Korze, hm?
* Spojrzała na niego spod uniesionych brwi*.
- Tak, wiem kim jesteś, ale inni nie. I choć wykazujesz ogólnie podobieństwo do ojca, to nikt na Ciebie łapy nie podniesie, bynajmniej w moim towarzystwie. Wierz mi, że są tu też lwy, które i mnie by najchętniej widziały martwą, ale nie odważą się nigdy tego zrobić.
Pomagam Ci, bo akurat taki mam dziś kaprys, wystarczy?
* Pomachała kitą ogona z zniecierpliwieniem*.

[Sirius]

Taaak...wystarczy. Zupełnie wystarczy. Prowadź. *Zaczął iść* A, i jeśli nie nadużywam twojej dobroci to mam do ciebie dwa pytania.

[Shavire]

- Pytaj więc.
* Mruknęła, idąc zaraz obok niego. Ciekawe, o co tym razem zapyta? Szczerze powiedziawszy, młody od początku wyglądał jej na takiego, który lubi męczyć innych pytaniami, więc wywnioskowała, iż może zapytać ją o wszystko, mimo to nie przeszkadzało jej to. Na razie, rzecz jasna*.

[Sirius]

Po pierwsze: Czy znałaś mojego ojca? Po drugie: Czy mogłabyś opowiedzieć mi coś o tutejszych prawach...nie wiem...obyczajach? Kto tu rządzi ? Czymkolwiek o Pustkowiach. I po trzecie: Jestem młody więc po prostu uwielbiam zadawać pytania. *Ruchem głowy odtrącił zasłaniającą mu jedno oko grzywę na bok i pobiegł kawałek na przód*

[Shavire]

- Owszem, znam twojego ojca.
* Odparła lwica, spoglądając kątem oka ku lwu*.
- Tutejsze prawa? Są bardzo proste, nawet ty je zrozumiesz.
* Mruknęła z przekąsem*.
- Pustkowiem rządzi najsilniejszy, pozostali muszą się mu bezgranicznie podporządkować, jeśli nie, zginą. Kto jest liderem? Cóż, niedługo się przekonasz.
* Uśmiechnęła się cierpko*.
- Ach, zapomniałabym. Gdybyś kiedykolwiek próbował nas zdradzić to...Mhm, to chyba logiczne?
* Hebanowa wodziła przez chwilę po obliczu młodego samca. Być może chciała się przekonać, czy wieść o tak surowych prawach zrobi jakieś wrażenie na Sarenie*.

[Sirius]

*Uśmiechnął się półgębkiem* Podobają mi się tutejsze prawa. Tutaj nie ma cackania się, tak jak na Lwiej Ziemi. *Westchnął* To gdzie idziemy?

[Ajala]

*przybiegła tu chwilę* Tylko trochę poglądam moje ulubione miejsca i wracam do brata. *szepnęła do siebie, miała już beztrosko wejść na cmentarzysko, gdy zobaczyła lwa i lwicę. Zaczęła powoli się skradać do najbliższego schronienia* Tylko żeby mnie nie zobaczyli. *szepnęła do siebie, jednak zobaczyła ją hiena* Łaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!! *pobiegła do brata* //zt//

//Interpunkcja... i rozumiem, że niektórzy nie używają polskich znaków (angielska klawiatura), ale jak raz stawiasz, raz nie to... Ibilis//

[Shavire]

- Pod Samotne Drzewo.
* Odparła krótko, przyśpieszając kroku*.
- Wydaje mi się, że znajdę ci tam kompana na resztę zwiedzania.
* Mruknęła hebanowa. Dwie sylwetki lwów zbliżały się pomału do granic cmentarzyska*.

// jeszcze nie zt //

[Sirius]

*Szedł obok Shavire milcząc, co jakiś czas spoglądając na nią, znów na ziemię, na nią, i na ziemię. Miał wrażenie że coś łączy go z tą lwicą.*

[Shavire]

- Co się tak gapisz?
* Spytała, zerknąwszy kątem oka w jego kierunku*.
- Zakochałeś się? Za stara jestem dla ciebie, młody.
* Uśmiechnęła się z kpiną. Widać, poczucie humoru ją dziś nie opuszczało*.

[Asmodeusz]

*zjawił się tutaj i szanowny Pan Asmodeusz. O wyrazie pyska... dobra, w sumie to bez jakiegokolwiek wyrazu, bowiem przemawiała przez niego obojętność i chłód, ten z rodzaju najmniej znośnych w kontaktach międzylwich. Ale czy warto się przejmować takimi oto pierdołami?*

[Sirius]

*Zrobił dziwną minę jakby dostał paraliżu twarzy, po czym zmienił ją na WTF?! z mocno opadniętą w dół żuchwą.* Kiedy ja nie...! *Zauważył Asmodeusza.* Hm...a ten to kto? Chyba kiedyś go widziałem...

[Asmodeusz]

*miał podobne wrażenie, co do postaci młodziaka. Jednak nie odezwał się, bo i po co? Podszedł nieco bliżej, zajmując zadkiem miejsce nieopodal Czarnej*

[Sirius]

*Przystanął. Obserwował milczącego lwa, nie chciał zaczynać żadnej rozmowy pierwszy więc siedział cicho. To że tak po prostu usiadł obok czarnej lwicy wskazywało na to że sie znają więc nie był zaniepokojony. Był ciekawy.*

[Asmodeusz]

*Wywalił teatralnie oczyma. Ależ to się dialog kręci. Spojrzał badawczo jasnymi ślepiami na Sarena*
- Co to za typ? *rzucił pod nosem, jakby do samego siebie, tonem oschłym i lodowatym*

[Sirius]

Jestem Saren. *Odpowiedział ponuro. Nie chciało mu sie bawić w gierki z zamianą imienia tylko dlatego że nie wiedział kim jest lew.*

[Asmodeusz]

*uśmiechnął się kątem pyska. Już wie, co to za przyjemniaczek, syn samego króla. Uderzył ogonem o podłoże. Jak to on mu się wtedy przedstwaił... Roberto? *
- Proszę, synulek króla nas nawiedził. Ależ nas kopsnął zaszczyt, psiakrew. Wybacz, że nie złożę pokłonu, wyskoczył mi dysk. *mruknął jedynie*

[Sirius]

*Prychnął. A więc mu się nie wydawało, znali się.* Ależ nie ma sprawy, tym razem ci daruję. *Wyszczerzył zęby w ironicznym uśmiechu.* A ty masz jakieś imię? Ja ci się przedstawiłem.

[Asmodeusz]

- Nie pamiętasz mnie, gówniarzu? *przypomniał sobie, jak ten wtulił się w jego łapy i skrzywił się niemiłosiernie*
- W sumie to nawet dobrze... Asmodeusz. *rzucił obojętnie*

[Sirius]

*Teraz sobie przypomniał dziwnego lwa którego spotkał przy rzece kiedy był jeszcze lwiątkiem.* To dziwne, wtedy nazywałeś się Borys...Wasyl...Semen...czy jakoś tak. Nu nieważne. Chcę zobaczyć kawałek Pustkowi zanim sam zamienię się w szkielet. *Kopnął niewielki piszczel leżący obok.*

[Asmodeusz]

- Szkielet, powiadasz... Cóż, zapewniam Cię, że jeśli będziesz niegrzeczny, stanie się tą prędzej, aniżeli śmiałbyś się w ogóle spodziewać.
*mruknął, spoglądając na kopnięte szczątki. Mlasnął głośno jęzorem*

[Sirius]

*Zaczął cicho rechotać.* I jeszcze mi powiesz że to ty to zrobisz stary grzybie?

[Asmodeusz]

*wykrzywił pyska w cynicznym uśmeichu*
- Skarbie, widzę, że potrzebujesz kilku wskazówek. Po primo: nie pyskuj starszym. *mruknął, niewiele sobie robiąc z uwagi lwa*