Lwia Przygoda

A ten tron, dlaczego akurat ty? *Podejrzewała, że siostra robi to ze chciwością. Choć niechętnie, przystała na propozycje siostry. * No dobra, ale licz się z czynami. Jestem z tobą.

*Czuła się tu trochę niepewnie, ale zadała swoje pytanie.* Ta twoja strona jest niby lepsza?

*Zdziwiła się, ale podbiegła do niej kawałek i razem szły, czasami się trącając łapą.*
//zt//

Ja zupą być nie będę. Mogę być niesmaczna. *Lekko się uśmiechnęła, bo bała się że atmosfera się jeszcze bardziej popsuje.* No to... Ta twoja strona jest niby lepsza? *Zapytała szepcząc.*

Ty dobrze wiesz o co chodzi. Zdradziłaś nas. Zawiodłam się na tobie. *Powiedziała z żalem w głosie.*

Hej *Idąc za tropem siostry nareszcie do niej dotarła. Do rzeki granicznej.* Siostra nie spodziewałam się tego po tobie!!! Jak ty mogłaś???

Ja i wojna. Dobry żart. Nie wyobrażam sobie tego.*Nie nadaje się na bitwę. Co oni myślą, że skąd niby ja mam te wszystkie blizny. Chyba nie z tego, że we wszystkim wygrywałam.*

Fatalnie!!! Ale co mamy robić? *Zapytała ze strachem a jednocześnie gotowością w głosie.*

Faktycznie nie za dobrze. Co teraz zrobimy? Mam się bać?

Dajesz. *Ona ma stale jakieś problemy, a co ja mam powiedzieć? Nie ważne.* Co się stało?

O, to ty, hej.*Powiedziała jak obudzona z hipnozy.* Wiesz, tak myślę sobie o życiu i o naszej rodzinie. A u ciebie?

Genialnie, popieram Siriusa. A proporcje, czy to jest ważne???

*Stała ułamek sekundy, aż nagle wystrzeliła za siostrą jak z procy. Nie mogła jej dogonić. Krzyknęła raz i drugi. W końcu sie zatrzymała na chwilkę. Dogoniła ją, dalej biegły razem.* Goni nas?

Ooo... Śmieszy cię to, że po tylu latach w końcu się odnalazłyśmy. *Zerknęła na siostrę znacząco, miało to oznaczać zabierajmy się stąd. Ona coś knuje*

*Zdecydowała, że powie jej, że są rodziną.* Jesteśmy siostrami. *Palnęła prosto z mostu. Sądziła, że Uzuri jej nie zrozumie, będzie w strasznym szoku i nie będzie nic kojarzyć.*

*Zauważyła, że Uzuri lekko drgnęła łapą.* Co się z tobą dzieje? *Zupełnie nie mogła rozgryźć swojej towarzyszki.*

*Zamyśliła się, kolejny raz w baobabie. Ciągle męczyło ją to, że nie wiedziała czy powiedzieć swojej siostrze, że są rodziną, a już jeżeli to nie wiedziała jak.* A kojarzy ci się coś z tym, czy zupełne zaćmienie?

*Oj, to chyba nie ten moment pomyślała. Nie chce jej teraz o tym mówić.* Czego, coś się stało?

*Spojrzała szybko na odchodzącego lwa. Jednak po chwili wróciła do zabawy z Uzuri. Tym razem ona leżała. Pociągnęła ją tylnymi łapami za ogon. Gdy druga lwica odwróciła się do tyłu, szybko popchnęła ją i wstała.* No, i to się nazywa zabawa.

Ej, tak chcesz się bawić?! *Również wstała i przewróciła Uzuri na ziemie. I lekko pociągnęła ją za ucho.* Haha!!! *Zaśmiała się radośnie.*

A, teraz mi się przypomniało.*Zamyśliła się jak to bywa w jej zwyczaju. Dalej nie wiedziała jak jej to powiedzieć.* Tiaaa...

Coo... co ja? A... dobra. *Powiedziała trochę zaspanym głosem.* No jestem z pustyni. A ty skąd?

Halo, ja tu jestem. No to co robimy??? *Zapytała kolejny raz*

* Była tu pierwszy raz, nie mogła się nadziwić jaki baobab jest wielki.* Cześć wam, ja jestem Hatari, a wy?

* I ona wiedziała, że coś knuje. Postanowiła dołączyć do kogoś żeby czuć się bezpieczniej.* Ej, chodźmy pod baobab, pewnie ktoś tam ciekawy jest, a potem się pomyśli co będziemy robić.

//zt//

Nie mam pojęcia.*Położyła się obok Uzuri i się zamyśliła.* Poczekajmy chwile, może samo coś wpadnie do głowy.

Ale jak kiedyś próbowałam to nie wychodziło, widoczne specjalnie mnie wszyscy zmylali.

Jasne, spróbuje. *Maszerowała przez chwile i zaczaiła się w gęstej trawie za stadem zebr. Wypatrzyła słabą sztukę. Poczekała jeszcze chwile i nagle... Puściła się sprintem. Goniła przez chwile upatrzoną zdobycz. W końcu zdecydowała się skoczyć. I tak zrobiła. Udało jej się. Powaliła zebrę na ziemie....

Ale ja nie wiem jak, powiedzcie mi. Błagam.

Eee... nie, nie jesteśmy siostrami. Ha... ha... *Gotowa była zmienić temat i to uczyniła* Wiesz, no nie wiem czy mi się uda.