Lwia Przygoda

- Co ta władza robi z lwimi umysłami.
*Westchnęła ciężko, napierając ciałem o gałąź jakiegoś niewysokiego drzewa*.
Jednak żaden z nich nie wie, że to my zyskamy ich kosztem...
*Diaboliczny uśmiech wykwitł na licu samicy*.
- Wspólny wróg jednoczy wszystkich...

- Mam rozumieć, że nie masz tych, no hmm... przyjaciół?
*Zrobiła nieco zdziwioną minę*.

- Na razie potrzeba nam wiedzieć, ilu członków popiera naszą księżniczkę...
*Oznajmiła, spoglądając mu pewnym wzrokiem w oczy*.
- Od tego należy zacząć.

- Wszystko da się umiejętnie rozegrać, Ibilisie.
*Uśmiechnęła się nieszczerze*.
- Trzeba tylko wiedzieć jak...

- Wygnanie? Wolałabym to rozegrać w nieco bardziej radykalny, ale bez wątpienia o wiele bardziej skuteczniejszy sposób...
*Odrzekła beznamiętnie, wysuwając ostentacyjnie pazury prawej łapy*.

*Przymknęła ślepia, unosząc nieznacznie swój łeb ku niebu*.
- Trzeba z nimi zrobić jak najszybciej porządek. Nie możemy sobie pozwolić na to, by coś zaważyło na naszych planach. Nawet, jeśli tym czymś jest grupa marnych spiskowców.
*Powiedziała, oplatając przednie łapy ogonem*.

- Jestem skłonna przypuszczać, że na Lwiej Ziemi takowych nie brakuje.
*Uśmiechnęła się szyderczo, błyskając kłami*.
- Ad rem. Masz tu jeszcze jakichś wrogów, prócz Uzuri, ma się rozumieć?

*Skinęła powoli łbem*.
- Tylko mam nadzieję, że nie objawi się nam tu przypadkiem cała banda duchów-topielców.
*Fuknęła, marszcząc nos*.

*Skinęła łbem na znak, że zgadza się na jego pomysł*.
- Tylko w jakimś w miarę spokojnym i pozbawionym nieproszonych gości miejscu.
*Zastrzegła, zmierzając w stronę wylotu jaskini*.

//zt//

*Przymknęła powieki*.
- Może.
*Przyznała po dłuższej chwili milczenia*.
- Zresztą, nieważne... Chodźmy stąd. Klimat tego miejsca najwidoczniej jest dla naszych zmysłów bardzo szkodliwy.
*Powiedziała pochmurnie, wstając*.

- Bosko.
*Parsknęła, starając się ukryć rosnącą irytację. Nerwowo uderzała ogonem o skały. Pac. Pac. Pac*.

- Nie macie na Lwiej Ziemi jakiegoś szamana albo jakiegoś innego świrniętego błazna?
*Zapytała, podnosząc wzrok na samca*.

*Ze świstem wypuściła powietrze nosem, opadając ciężko na wilgotne podłoże. Milczała, rozmyślając o irytującym niematerialnym bycie imieniem Ibilis I, który od samego początku działał jej na nerwy*.

*Spojrzała na niego niczym na totalnego kretyna*.
- Nie.
*Wypaliła, nie mając najmniejszej ochoty na żarty*.

- Nie jestem do końca przekonana.
*Westchnęła*.
- A jeśli pracuje dla tamtych?

- Zauważyłam.
*Mruknęła wyraźnie zdegustowana*.
- Ale i tak mu nie ufam.

*Skrzywiła się*.
- A jeśli to tylko taka jego gra i tak naprawdę służy tamtym? Jaką możemy mieć gwarancję tego, że jest po naszej stronie?

*Przybrała nieprzekonany wyraz pyska*.
- Co o tym sądzisz?
*Zwróciła się do Ibilisa number two*.

*Zaśmiała się ochryple*.
- Chcesz nam wmówić, że jesteś jakąś pozaziemską zmorą?
*Spojrzała na niego z kpiną*.
- Czego tu szukasz?

- Ktoś Ty?
*Zwróciła się do ducha szorstko, bez żadnej bojaźni w głosie*.

*Uniosła nieznacznie brwi, spoglądając z uwagą na osobę szanownego Pana Ducha*.
- Cóż za halucynogenny klimat. Gdzieś Ty mnie przyprowadził?
*Rzuciła z pretensją do Ibilisa II*.

*Również usiadła. Pełnym skupienia wzrokiem taksowała umięśnioną postać Ibilisa, chłonęła jego słowa, przetwarzając je w umyśle*. - Bezkrwawo? Myślisz, że takie działanie przyniesie efekt? *Prychnęła z irytacją*. - Jeśli zostawimy ich przy życiu, oni zawsze będą stanowić dla nas pewne zagrożenie. Z ...

- Nigdy nie można być pewnym czegoś w stu procentach.
*Odparła szorstko, rozglądając się nieufnie po jaskini. Jednak w tym przypadku musiała Ibilisowi przyznać rację. Grota była pusta. Pusta i wilgotna*.
- W porządku.
*Odetchnęła lwica, spoglądając na samca*.
- Możemy mówić...

- Chyba, że ktoś wlazł już tu przed nami.
*Mruknęła złowrogo swym lodowatym głosem, wyciągając w mało przyjacielskim geście pazury. Rozglądnęła się dookoła, strzygąc czujnie uszami*.

*Nie odezwała się. Szła po prostu przed siebie*.

//Achh, Nati to miała pomysły :"D Brakuje mi jej ;c //

Skomplikowany i chaotyczny twór? Ooo, to widzę, że jakiś swojak dołączył c;
Zacnie, zacnie. Zaprawdę powiadam - epickich, zwariowanych oszołomów nigdy za wiele ;>
Ja tam już Cię lubię i niepowetowanie całą swoją wredną osobą akceptuję, tak więc - salve.

*Westchnęła z podirytowaniem, ale nie odezwała się. Weszła do środka*.
- Idziesz?
*Rzuciła do niego, oglądając się przez ramię*.

*Szykuje się emocjonująca przyszłość - pomyślała z radością Hassira, krocząc za Ibilisem. Więc teraz jej brat i ona oficjalnie zostali wrogami? Lwica uśmiechnęła się szatańsko. Ciekawe, czy życie szykuje jej jeszcze jakąś niespodziankę?*.

//zt//

- Nie traćmy więc czasu.
*Oznajmiła, podnosząc tyłek z ziemi*.
- Prowadź.

- Gdzieś, gdzie będziemy mogli liczyć na bycie sam na sam.
*Mruknęła posępnie*.
- Nie chcę nieproszonych gości... Chociaż, zawsze można byłoby ich unieszkodliwić.