Lwia Przygoda

- Witaj.
*Burknął na odczepnego. Nie interesowało go ani przybycie samca, ani sama jego osoba. Liczyło się tylko to, że pogodził się wreszcie z Sarai i znów z nią był*.

- Nie pokazuje, bo by się o niego potknęło.
*Mruknął*.
- Ich ,,nieszczęście", to też poniekąd nasza sprawka...

(Interpretuj to sobie jak chcesz xD)
//Zapomniałaś dodać w swoim poście jeszcze Lorise To siostra Hass i Siriusa.//

*Hassira. Zapamięta to imię*.
- Z ciebie też była niezła zrzęda.
*Wytknął jej język, uśmiechając się nieznacznie*.

*Uśmiechnął się pogodnie*.
- Jak jej na imię?

- Tak, jak i dla mnie są nim Pustkowia.
*Westchnął głęboko*.
- Naprawdę?
*Uśmiechnął się lekko*.
- Ilu doczekaliśmy się potomków? Są do nas podobni?

- Ja też ją kochałem. Kochałem całą czwórkę. Byli dla mnie wszystkim... Ty także.
**Uśmiechnął się do niej smutno*.
- Dlatego chciałem zapewnić Wam lepszy byt. Na Złej Ziemi bylibyśmy kimś. Mielibyśmy własne stado, dobre tereny łowieckie... Mielibyśmy przyszłość.

- Ja też ci ufałem. Ale mnie opuściłaś.
*Mruknął posępnie*.

- I vice versa.
*Odpowiedział zimno, nadal nie zaszczycając jej wzrokiem*.

*Puścił jej wypowiedzi mimo uszu. Był zbyt zajęty wpatrywaniem się w dwa kłócące się zawzięcie lwy*.

- Twoje niezwykłe zainteresowanie moją osobą doprawdy mi pochlebia. Jeśli chcesz, już możesz zacząć mnie ubóstwiać. Tylko proszę, nie bądź jakimś moim fanatycznym fanem. Nawet gwiazda od czasu do czasu potrzebuje spokoju. *Uśmiechnął się z wyższością. Po chwili odwrócił od niej wzrok i spojrzał na p...

- Przecież kazałaś mi się do siebie nie odzywać. *Powiedział, spoglądając na nią kpiąco*. - Dobra rada: zastanów się czasem, czego chcesz. Z pewnością ułatwisz w ten sposób pośmiertną egzystencję innych. *Po chwili zaś dopowiedział*. - Nikt mnie nie zabił. Myślisz, że bym się dał? Heh... To że Ciebi...

- Nie zamierzam zniżać się do Twojego mizernego poziomu konwersacji, Sarai.
*Powiedział ostro*.
- A ocenianie tego, czy byłem dobrym ojcem, czy nie, nie leży bynajmniej w Twojej kwestii.
*Odwrócił się do niej tyłem, po czym odszedł kawałek od lwicy*.

*Ombre uraczył ją wymownym, pełnym pogardy wszelakiej wzrokiem*. - Jeśli nie pasuje Ci moja obecność, to sama zabieraj stąd swój tyłek. *Odpowiedział spokojnie. Jego mimika pozostawała niewzruszona. Żałosne, dziecinne zachowanie lwicy nie robiło na nim żadnego wrażenia. Zdążył się już do niego przyz...

*Zauważył ją akurat w chwili jej przybycia. Sarai - jego partnerka. Była partnerka. Spojrzał na nią znudzonym wzrokiem, a jego pysk przyozdobił nieszczery uśmiech*. - No proszę, cóż za niespodzianka... Nie spodziewałem się tu Ciebie zastać... *Jego ślepia błysnęły zdradziecko, kiedy ich spojrzenia s...

- Co jest, Ibilisie? Nie podoba Ci się tu?
*Uśmiechnął się cynicznie, spoglądając na niego pogardliwym spojrzeniem*.

- Nie no, ale z Was dusze towarzystwa, nie ma co.
*Skwitował ich milczenie sarkastyczną uwagą*.

*Uśmiechnął się szeroko tym swoim fałszywym, przyprawiającym o dreszcze uśmiechem. Łatwo zgasił tego buńczucznego bufona. Ombre poczuł zadowolenie*.
- Jest tu jeszcze ktoś, czy tylko wasza zgraja?
*Rzucił mimochodem po chwili milczenia*.

- To, że nie żyjesz nie daje Ci automatycznego przyzwolenia na ośmieszanie się... Chociaż z drugiej strony, zapewniasz nam ciekawą rozrywkę.
*Uśmiechnął się jadowicie*.

- Wystarczy, że na Ciebie spojrzę i już wiem, że do czynienia mam z kompletnym bufonem i zapatrzonym w siebie burakiem. Schowaj się w tej mgle, bo Twoja megalomania strasznie razi mnie po oczach.
*Mruknął, patrząc na niego*.

- Nie przejmuj się. Tobie do rangi elity też wiele brakuje.
*Odparł, zmierzywszy go nieprzyjaznym wzrokiem*.

- Serc nie mają tylko jednostki, które chcą górować. Na co im miłość skoro mają władzę, czyż nie, matko? *W uszach zgromadzonych lwów zabrzmiał jego lodowaty głos. Ombre pojawił się niezauważenie, jak to zresztą miał w zwyczaju za życia. Stał w odległości kilku metrów od reszty zwierząt i przyglądał...

*Uśmiechnął się filuternie. Machnąwszy parę razy kitą ogona, odwrócił się, po raz spoglądając na wznoszącą się majestatycznie Lwią Skałę i całą Lwią Ziemię. Ale tego nie było mu szkoda. Prawdziwie będzie tęsknił tylko za Pustkowiami. Wszedł w gęste zarośla, ruszając za Sarai, jego ukochaną. Definity...

*Wyszczerzył zębiska w szerokim uśmiechu. Pośpiesznie wstał i podążył za nią*.
- Prowadź, moja pani.

*Uśmiechnął się smutno. Mimo pokrzepiających słów Sarai, on wciąż nie był pewien*.
- Jest jeden sposób, by tego dowieść...
*Uśmiechnął się łobuzersko do samicy, miziając ją po pysku*.

- Jaa... Nie wiem, czy umiałbym być dobrym ojcem.
*Wyrzucił z siebie, spoglądając na nią niepewnie*.

-Hm? Już nie śpisz?
*Zapytał, zerkając na nią*.
- Mhm... Rozumiem, że te lwiątka były... nasze?
*Spojrzał na nią uważnie*.

// Przerażasz mnie XD //

*Uśmiechnął się ciepło do lwicy, nim ta zasnęła. W sercu poczuł wątpliwości. Czy aby on nadaje się na ojca? Nie był tego pewien. Podczas, gdy Sarai spała smacznie wtulona w niego, Ombre rozmyślał nad różnymi sprawami*.

*Na jego facjacie odmalował się wzorowy karpik. Lwiątka?*
- Eee... Do czego zmierzasz?
*Zapytał niepewnie*.

- Co Cię tak bawi?
*Uśmiechnął się filuternie*.

- Jeśli tu zostaniemy, to bardzo prawdopodobne, że tak się stanie.
*Powiedział, siadając przy niej*.
- Dlatego musimy przenieść się na inne tereny. Stworzymy tam własne stado i wtedy moja matka... To znaczy, Shavire nam już nie przeszkodzi.
*Uśmiechnął się do niej pocieszająco*.